Ton van Dijk is een man van de wereld. Heeft bij zowel Nieuwe Revu als Panorama als hoofdredacteur gewerkt en voor andere bladen geschreven. Meer nog dan dat is Ton een Amsterdammer. Geboren en getogen, net als zijn vrouw. En nu woont hij fulltime in een klein Fries dorpje. In dit boek beschrijft hij zijn integratieproces.

Als rasamsterdammers weggaan uit Amsterdam, levert dat altijd verwarring op. Veel rasamsterdammers weigeren namelijk één voet buiten de stad te zetten. Of zoals Van Dijk zelf beschrijft; 'Mijn stadse vrienden denken dat ik in Denemarken woon'.

Het weggaan uit Amsterdam en het integreren in Friesland ging in etappes. In de jaren '70 kochten hij en zijn vrouw een klein tweede huisje in Friesland. Leuk voor in de weekenden en vakanties. Het huisje stond in het dorpje Ried, wat ongeveer in de buurt bij nergens en ver weg ligt. Ze leren de dorpelingen kennen en ervaren met vallen en opstaan hoe het is om een huis te hebben in Friesland en deel uit te maken van een dorpsgemeenschap.

In 1991 -nog ver voor zijn pensioen- stuiten ze op hun droomhuis. Groter dan het huisje in Ried en met een stuk land er omheen. Ze besluiten hun flatje in Amsterdam op te geven en zich permanent te vestigen in Schingen, niet ver bij Ried vandaan. Daar leren ze pas echt hoe het is om in Friesland te wonen. Ze ervaren hoe het is om door schapen gestalkt te worden, welke eendensoort de domste ter wereld is (de muskuseend) en hoe makkelijk het is om vrienden te worden met Friezen. Als onvervalste stedelingen wisten ze niets van flora en fauna, maar per dag leren ze bij.

Het leven op het platteland is niet te vergelijken met het leven in de stad, maar als snel komen de Van Dijkjes er achter dat ze op het platteland gelukkiger zijn.

Is het leuk om een boek te lezen over een Amsterdammer die naar het platteland emigreert? Ja. Want Ton van Dijk beschrijft alles niet alleen ontzettend eerlijk en meeslepend, maar ook met veel humor. Zijn problemen met de taal, gedoe met vergunningen, NUTS-bedrijven en de gemeente, de dorpelingen waar ze al snel bevriend mee raken, alles is zo beschreven dat je het zelf ervaart. Je kan niets anders doen dan je beseffen dat hij inderdaad als een God in Friesland leeft en dat die Friezen zo gek nog niet zijn.

Daarom krijgt dit aardige boekje drieëneenhalve roze kogels, van de maximaal vijf.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
Februari 2009
189 pagina's

Meer boeken?

Bekijk alle logs van Judith