Judiths review van Where the wild things are bracht bij mij een hoop herinneringen boven. Bij het lezen van de Nederlandse titel van het prentenboek, "Max en de Maximonsters" verschenen er reuzenkrokodillen van Roald Dahl en spinnen van Annie M.G. Schmidt op mijn netvlies.

Ik was een verhaaltjeskind. Mijn ouders lazen mij vaak voor en later verslond ik zelf alle B- en C-boeken die de wijkbibliotheek op voorraad had.

Kinderen houden van herhaling en ik was daarin geen uitzondering. Ouders van nu staren zuchtend naar hun enthousiast juichende peuter als de Teletubbies weer eens 'nog een keer!' roepen na een dodelijk saai filmpje. Net zo enthousiast was ik als mijn vader wéér de reuzenkrokodil van Roald Dahl voorlas. Aan het einde, als de krokodil bijna toehapte, kroop mijn broertje diep onder zijn dekbed.

Dat ik als kind van herhaling hield, blijkt uit het grote aantal gedichtjes en verhaaltjes die ik nu nog uit mijn hoofd ken. Sommige zijn heel bekend: die uit het oeuvre van Annie M.G. Schmidt bijvoorbeeld.

"Dit is de Spin Sebastiaan.
Het is niet goed met hem gegaan.
Luister.
Hij zei tot alle and're spinnen:
Vreemd, ik weet niet wat ik heb,
maar ik krijg zo'n drang van binnen
tot het weven van een web."

Of het fantastische hoorspel over Alfred Jodocus Kwak door Herman van Veen:

"Omdat zijn vader, zijn moeder, zijn broertjes en zijn zusjes door een grote vrachtauto waren doodgereden, woonde Alfred Jodocus Kwak al heel lang - in zijn uppie - aan de oever van de snelle vliet in het riet van Groot Waterland.
En als jij daar in een bootje voorbij vaart, dan hoor je - misschien - Alfred Jodocus Kwak zingen"

Maar kennen jullie ook 'Eén april kikker in je bil" van Burney Bos over de jaren-70-kinderen Henkie en Elsje? Het verhaaltje over het onweer vond ik prachtig en heb ik in mijn puberteit nog met plezier voorgelezen aan mijn oppaskindjes:

"Elsje ligt in bed. Ze slaapt. Grr grr grr.
Wat is dat? Het lijkt wel of iemand een foto maakt. Met flitslicht.
Knetter de knetter de boem boem knal, wat een klap!"

Ik heb ook een aantal kinderboekcitaten in mijn hoofd zitten die ik niet kan terugvinden op internet. Zo hadden wij een heel spannend prentenboek dat uit de opruiming van de bibliotheek kwam en dus in zeer slechte staat verkeerde. In dit boek vindt een groepje insecten een landkaart met daarop een schat. Die landkaart vond ik zo fascinerend dat ik wekenlang fictieve schatkaarten heb zitten tekenen. De insecten gaan op zoek naar de schat maar lopen in een nederlaag van twee roofdieren:

"En toen ontdekten de insecten wie de kaart getekend had. En waarom."

En kent iemand dit gedicht over de wolf en de zeven geitjes? (door ons steevast 'Ma Geit' genoemd)

"Ma Geit die even uit wou gaan,
sprak bij de deur haar kinderen aan:
'De deur goed met de ketting sluiten,
dan blijft de boze wolf erbuiten.
Zo gauw ik kan kom ik weer hier,
mijn poot herken je door de kier.'

Zo spoedt Moeder Geit zich voort,
maar ach, de wolf heeft het gehoord.
Hij lag verscholen op de akker,
en snelt nu haastig naar de bakker.
'Ik heb', zegt hij, 'mijn poot bezeerd.
Dus gauw wat meel erop gesmeerd.'

Zo dringt hij in het huisje door,
stel je de schrik der geitjes voor!
Zes slokt hij binnen, slok slok slok,
het kleintje kruipt gauw in de klok.
Na het maal begint de wolf de gapen
en legt zich in de tuin te slapen.

(spannende stem):
Ma Geit komt thuis, haast breekt haar hart,
het wordt haar voor de ogen zwart.
Dan gaat opeens de klokkast open,
het kleintje komt eruit gekropen.
En steeds, nog bevend als een riet,
vertelt het wat er is geschied.

Ma Geit neemt nu een kloek besluit,
en voert dat knap en handig uit.
De wolf die ronkt als een marmot,
knipt zij de heeeeele buik kapot.
Ze kijkt erin met vrees en beven,
hoezee, de kinderen zijn in leven!"

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan