Als je van politiek houdt heb je net als ik een topweek achter de rug. Wat een orkaan van gebeurtenissen. Het lijkt wel of de hele politiek op zijn kop staat na de gemeenteraadsverkiezingen. Het begon met het aftreden van Agnes Kant.

Dat beeld kon ik eerlijk gezegd maar moeilijk verdragen. Wat een verslagen en vermoeide vrouw zat daar. Pijnlijk en jammer dat ze niet iets langer de tijd heeft gekregen om te groeien in haar functie. Femke Halsema had een zware taak destijds om Paul Rosenmöller op te volgen maar wanneer ik nu naar haar kijk staat daar een heel aangenaam persoon die zich door niemand de kaas van het brood laat eten.

Vervolgens stapt de enige sympathieke CDA’er, Camiel Eurlings, op. Hans van Mierlo overlijdt, Wouter Bos stapt op en Job Cohen dient zich aan als kandidaat lijsttrekker. En dat allemaal binnen 1 week. Oh, vergeet ik nog de bananenrepubliek praktijken in de stemhokjes en de hertellingen.

Het kon niet op de afgelopen week en ik heb genoten mede dankzij het fenomeen Twitter. Want op Twitter is het nieuws voordat het nieuws is. Vooral als je Frits Wester, ik luister 1000x liever naar Frits dan naar die stoffige wijsneus van een Ferry Mingelen, volgt.

De dood van Hans van Mierlo, een hele bijzondere man, een fundament die waarschijnlijk nu al de geschiedenisboeken haalt, maakte indruk op me. Ik was altijd erg gecharmeerd van deze grondlegger van D66 vooral als hij aan het woord was, een boeiende spreker.

Vervolgens het aftreden van Bos, waar ik echt van schrok. Ik mag Wouter namelijk wel al heb ik in hem nooit een Minister President gezien, ik vond het een prettige politicus die altijd netjes bleef in zijn benadering naar andere ministers en de debatten.
Vervolgens, op diezelfde dag, de persconferentie van Job Cohen. Ik was al een tijd fan van die man en terecht zo blijk tijdens de persconferentie. Deze man straalt een rust maar bovenal een natuurlijk gezag uit dat Balkenende naar mijn idee op alle fronten mist. Hij werd donderdagochtend wakker als de burgemeester van Amsterdam, stelde zich voor als kandidaat lijsttrekker van de PVDA en werd door het volk en de pers die dag al lijsttrekker en zelfs de nieuwe minister president van Nederland genoemd. Dat is best veel op een dag maar eerlijk is eerlijk, Job Cohen als minister president geeft mij een heel geruststellend gevoel. De afgelopen weken was ik echt een zwevende kiezer maar nu een heel stuk minder. Ik ben nog niet honderd procent zeker natuurlijk want hij is nog niet officieel lijsttrekker en ik wil hem toch ook nog graag een paar debatten zien doen maar toch….
Zijn persconferentie gaf een beeld van hoe hij de problemen in Nederland wil aanpakken zonder bangmakerij maar heel duidelijk met de juiste leiding en vooral samen. Weg met het individualisme, daar redden we het niet mee. Ja, ik vond hem geloofwaardig en rustgevend zonder de problemen onder de mat te vegen.

Ik heb het vermoeden dat deze man het fatsoen in de tweede kamer terug kan brengen, dat hij serieus genomen wordt. En fatsoen vind ik een prettig woord. Fatsoen komt van binnen uit. Normen en waarden worden opgelegd.

Job Cohen is naar mijn idee ook een veel beter visitekaartje dan de uit de Zeeuwse klei getrokken JP. Ik vergeet nooit dat beeld van de knipmessende Balkenende bij Bush, wat een flater voor ons land, plaatsvervangende schaamte. Nu probeer ik me voor te stellen dat Job Cohen bij Obama op de koffie komt en dat is een veel prettiger beeld. Ik denk dat als Job bij Bush was geweest dat Bush als vanzelf was gaan knipmessen à la Balkenende. [Kan die man geen voorbeeld nemen aan Bos en Eurlings?]

Uiteraard moet het nog blijken of het goed uitpakt en we hebben nog even tot aan de verkiezingen.
Misschien krijgen we nog wel veel meer spannende ontwikkelingen maar ik heb er vooralsnog een goed gevoel over. Bovenal geniet ik mateloos van de politici en de beschouwingen van diverse ter zake kundigen. Heerlijk, we hebben nog een paar maand.

Een overzicht van al mijn logs vind je hier.

Bekijk alle logs van ingrid