- ‹ vorige
- 3918 of 6211
- volgende ›
Dit mutsenweer is slecht voor de economie. Iedereen wordt ziek en maakt kortere werkdagen. Behalve griep heerst er mutserigheid, vooral bij vrouwen. Mutserigheid hoeft geen pandemie te worden, als we nu ingrijpen.

’s Ochtends kan ik inmiddels een halfuur extra incalculeren voor mutserigheid. Mutserigheid uit zich in een langer wat-moet-ik-aan-ritueel. Normaal zoek je naar een stoere, mooi, sportieve, nette en toch sexy look (dat kan best, hoezo?). Nu moet je vooral genoeg aantrekken om niet in die rare goudkleurige aluminiumfolie op een brancard te belanden.
Ik fiets een halfuur naar mijn werk. Daar staat de verwarming lekker hoog. Ik wil daar niet met klotsende oksels aan mijn bureau zitten. Maar ook niet als een bibberend vampiermeisje met ijspegels aan haar neus. De gulden middenweg heet laagjes. Allerlei tops en jasjes over elkaar, zodat je iets uit kan doen. Je winterjas moet er nog wel overheen kunnen. Schoeisel moet bij je kleding passen, maar bovendien teenbevriezing- en uitglijproof zijn. Het liefst doe ik bergschoenen aan, maar niet met een jurk… Zucht.
Wedden dat deze dilemma’s de Nederlandse bevolking meer tijd kosten dan de vraag op wie we stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen?
En dan nog de echte mutsenkwestie. Heb je net lekker volume in je haar geföhnd, zodat je weer helemaal de glamour hebt… kun je rode loper meteen weer oprollen omdat je iets op je hoofd moet zetten. Een muts. Er zijn maar weinig mensen op de wereld die een mutsgeschikt hoofd hebben. Ik behoor niet tot die happy few. Als mijn vrolijke krullen bruut worden platgedrukt, is alleen mijn bleke winterhoofd nog in beeld. Met een neus die bij kou meteen rood kleurt en mij buitenshuis permanent een clownsgezicht geeft.
Misschien moet ik gewoon niet zo’n muts zijn en van de sneeuw genieten.
Laat Erwin Kroll de permanente casual winterday uitroepen en Nederland verklaren tot wintersportoord. Een belabberd wintersportoord, met meer winter dan sport, maar toch. Zetten we met z’n allen een zonnebril op en gaan we in skipak naar ons werk. Après-skiën in stationsrestauranties en wegrestaurants, dan houden we het wel vol.
Minder mutserigheid, meer drank en Anton aus Tirol. Dan houden we het wel vol.
Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.
Reacties
14 februari, 2010 - 19:23
Akelig bekend, het wat-moet-ik-aan-ritueel. Ben blij dat ik niet de enige ben.
Om het nog moeilijker te maken, begin ik morgen aan een stage waar mensen er best wel formeel uit zien...en ik heb al mijn formele outfits al aangehad bij de sollicitatie, contractbespreking en introductie...
Gelukkig vond ik een paar nette zwarte laarzen achter in m'n kast. Beter dan de zwarte wollen onelegante laarsjes met rode bloemen, de fluo-roze laarzen met heul hoge hak, en de afgetrapte gympen die ik de afgelopen maanden droeg :D
15 februari, 2010 - 19:00
Och, hou op, schei uit. Gelukkig zijn er ook mensen die er bijzonder attent mee om gaan. Laatst had ik een zakelijke ontmoeting en werd ik van te voren opgebeld met de boodschap; 'voel je alsjeblieft niet verplicht om nette schoenen te dragen, het is hier zo'n bende, trek gewoon snowboots aan.'
Fijne mensen. O+ .
16 februari, 2010 - 22:03
Klinkt idd heel bekend. Ik grijp elke kans aan om m'n hakken aan te kunnen doen en geniet dan ook van deze glorieuze spaarzame minuutjes op solid ground. Zodra ik 's avonds thuis ben, snowboots uit en meteen met de hakken aan gaan koken, jaja, het is bijna een fetish! Hihi.
Nieuwe reactie inzenden