Stipt vijf uur stonden de dames voor de deur. Ik zat tot aan mijn ellebogen onder de couscous en kreeg bijna een inzinking toen ik merkte dat de servetten op waren. Mompelend zette ik een rol wc-papier in het midden van de mooi gedekte tafel (met vier verschillende borden!) en ze zeiden dat het geen probleem was.

Een vriendin van me heeft de afgelopen tien jaar in Spanje gewoond. Nu is ze terug en probeert ze te integreren in de Nederlandse maatschappij. Omdat haar meeste vrienden in Spanje wonen, probeert ze nu hier in Nederland nieuwe vrienden te vinden. Via internet had ze een meisje gevonden. Samen gingen ze naar de kroeg. In de kroeg waren allemaal mensen van haar leeftijd (dertigers) en die vertelden over twee dingen. 1. Carnaval en 2. Eetclubjes. Bijna iedereen had een eetclub. Homogene eetclubs, voornamelijk. Dus eetclubs met of alleen maar mannen, of alleen maar vrouwen. Die dan dezelfde dingen leuk vinden.

De volgende dag belde ze me vol verbijstering op. Of ik dit wist. Sinds wanneer dit hip was. Of ik ook een eetclubje had. Ik vertelde haar hoezeer ik een hekel heb aan eetclubs. Dat je dan met zijn allen bij Ellen om tafel zit, Ellen de hele dag in de keuken heeft gesloofd en achteraf haar maaltijd wordt afgekraakt. En haar kapsel. En haar huwelijk. Hoe ze allemaal over elkaar roddelen en 'het' volgende week gezellig bij Merel gaan doen.

Mijn vriendin had aan die mensen gevraagd hoe ze dat deden met nieuwe leden. Er werd haar verteld dat er inderdaad af en toe mensen wegvielen en er dan audiënties werden georganiseerd. Wil je bij de eetclub? Dan moet je eerst door een ballotagecommissie heen. Je moet natuurlijk wel binnen het clubje passen en dezelfde dingen gezellig vinden. We hadden de grootste lol over eetclubs en hun kneuterigheid.

Tot ik me besefte dat ik zelf ook in een eetclub had gezeten. Het was zo ongemerkt gegaan, dat ik er pas achter kwam toen het te laat was. Het begon heel onschuldig. Een borrel met zijn vieren. Allevier compleet verschillend, dus het was erg leuk. Ik hou niet zo van homogene groepjes. Vervolgens nog een borrel. Daarna een barbeque bij de een thuis. Toen een etentje bij de ander thuis. En voor ik het wist stond ik om drie uur 's middags in de keuken, compleet panisch omdat mijn couscoussalade niet deed wat ik wilde, mijn chique garnering er uit zag als tomatenkots en mijn combimagnetron vast zat in standje magnetron, terwijl ik de oven nodig had.

Stipt vijf uur stonden de dames voor de deur. Ik zat tot aan mijn ellebogen onder de couscous en kreeg bijna een inzinking toen ik merkte dat de servetten op waren. Mompelend zette ik een rol wc-papier in het midden van de mooi gedekte tafel (met vier verschillende borden!) en ze zeiden dat het geen probleem was. Of ze het hadden over mijn incomplete servies, het wc-papier of mijn ranzige voorkomen weet ik nog steeds niet.

Het etentje verliep stroef. Tijdens het dessert vroeg een van de dames wie volgende week de eetclub zou organiseren. Ik deed alsof ik me verslikte in de iets te bruine crème brulée. Met een smoesje heb ik ze de deur uitgebonjourd. Huilend van geluk heb ik de veldslag in mijn keuken opgeruimd. Ook al was ik net te laat, ik was wel ontsnapt!

Pas dus goed op met wat je doet, want voor je het weet zit je in een gezellige eetclub.

Bekijk alle logs van Judith