Hoera, er komen weer verkiezingen! Hoewel het natuurlijk vrij dramatisch is dat JP voor de vierde keer zijn clubje niet tot het einde bij elkaar heeft weten te houden weegt dat voor mij niet op tegen het pure vermaak van verkiezingstijd. Verkiezingen zijn lachen.

Zoals met alles wat verkocht moet worden gaat het niet om de inhoud van de boodschap maar om de verpakking. Deze moet vooral lekker overzichtelijk zijn en zeker niet te ingewikkeld. Politieke partijen hebben lange tijd gedaan alsof deze marketingwet niet voor hen geldt, ze spraken tot de kiezer in abstracte taal, hingen wat belegen posters op en vertrouwden op de goede wil van de burger. Door de opkomst van populistische volksmenners, die zich wel naar deze wet schikken, kan traditioneel Den Haag er niet meer omheen. En dat is lachen.

Ik zie hem zo zitten, het jongetje dat op de middelbare school altijd in z'n eentje achterin de kantine zijn broodjes at, het jongetje dat voor het eerst met een meisje zoende omdat zij een weddenschap had verloren, het jongetje dat het eigenlijk niet geloofde toen een vrouw met hem naar bed wilde. Dat jongetje moet in verkiezingstijd ineens zijn stinkende best doen om niet naar de borsten van Bridget te kijken. Dat jongetje liep rood aan toen Katja hem na zetelwinst vol op de mond zoende. Dat jongetje is eigenlijk helemaal niet geschikt als verpakking, maar hij is het toch. En dat is lachen.

Wie wel geschikt is als verpakking is Femke Halsema, en dat heeft het campagneteam van GroenLinks ook ontdekt. Uren wordt er in rokerige zaaltjes vergaderd over de diepte van het decolleté van Femke tijdens het volgende lijsttrekkersdebat. Met een beetje sexappeal is ineens niks meer mis. Femke blijft ondertussen volhouden dat het om de inhoud gaat, maar dat geeft niet. Wat wel zou geven is als de SP gaat denken dat Agnes Kant over dezelfde kwaliteiten beschikt. Voor de SP dan, verder is dat lachen.

De mannelijke lijsttrekkers gaan ondertussen lekker gek doen op televisie. Geen moeilijke gesprekken met Pauw en Witteman maar woordjes raden bij Lingo of praten over voetbal met Jack van Gelder. Ineens hebben ze allemaal een leuke hobby of maffe verzameling die met heel Nederland gedeeld moet worden. Alles om maar in beeld te komen bij de kiezer. En dat is lachen.

Dan Geert Wilders. Voor hem geen woordspelletjes of favoriete voetbalclub, hij beperkt zich tot kortzichtige stigmatiserende statements in een verbleekte verpakking en heeft straks heel erg veel te veel kiezers. En daar is niks grappigs aan.

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Vladimir