Mijn dochter is acht en zit in groep vier. Sinds kort is ze grote fan van Lady GaGa, waarvan ik vermoed dat het niet lady maar mister GaGa is, maar dat terzijde. Mijn dochter is fan en dat zal ik weten ook.

Lady Gaga, een soort Barbie die het liefst in haar lingerie videoclips opneemt en daarin veelvuldig met mannen door het beeld en over het bed rolt, kortom echt “kidsmaterial”. En mijn dochter wil nu op lady GaGa lijken, als Lady GaGa dansen en als Lady GaGa zingen, maar dat vind mama niet zo’n goed idee. Nee, ik was echt geen fan van K3 en alle ellende die vanuit België deze kant werd opgestuurd maar het was wel lief allemaal. Studio 100 kon ik gerust op de tv/pc aanzetten voor mijn dochter en dan weglopen. Bij Lady GaGa laat ik niemand gerust alleen achter en al helemaal mijn dochter niet. Dus mijn dochter mag er niet uit zien als Lady GaGa, dat lijkt me logisch.

Vanochtend vertelde ik haar dat volgende week vrijdag carnaval wordt gevierd op school. Ze riep direct “Ik ga als Lady GaGa”. Mijn verbaasde oh, ik dacht dat je als zigeunermeisje wilde gaan leverde een “mahaam, ik ben geen kleuter meer” op. Zucht, nee helaas niet.

Ineens kreeg ik een onsterfelijk heimwee, heimwee naar de Disney prinsesjes van weleer, lees 1 jaar geleden. Wat is er ineens mis met Assepoester, Doornroosje [overigens de enige die mijn spellingscontrole niet kent] en Sneeuwwitje? Wat heb ik gemist, was er geen langzame overgang die mij hierop moest voorbereiden? Heb ik vroeger zelf ook zo’n enorme stap gezet van…Ja! Van de Dolly Dots naar Doe Maar met “Je loopt je lul achterna” en “Heroïne godverdomme”. Ik besef me ineens hoe mijn ouders zich moeten hebben gevoeld. Volslagen onmacht, waar ging het mis, wat doen we verkeerd?

Niets dus!
Het is waarschijnlijk de aanloop naar de pubertijd.
Lady GaGa? Ik bereid me alvast goed voor.

Oh ja, en mijn dochter mag natuurlijk best als Lady GaGa. We zoeken gewoon naar voorbeelden waarbij ze niet in lingerie door het beeld en over bed rolt maar in maillot en coltrui.