Ik had er al een hekel aan toen ik een vrijgezelle puber was. En nog steeds weten die pluizige grijze beren met knuffelhartjes mij niet te beroeren. Het is weer eens zover. Valentijnsdag ligt op de loer.

Het kostte me een middagje werk, maar het resultaat mocht er wezen. Een mierzoete valentijnskaart, zorgvuldig in elkaar geplakt met uitgeknipte lettertjes. Die 'Anoniem' kon er wat van. Hij had zelfs zijn naam onder aan de kaart geplakt met de laatste klodder papierlijm.

Ze was veertien en zat bij mij in de klas. Een typische combinatie van bril en puisten. En dan ook nog een student die alleen maar tienen kon halen. De polulariteit droop er niet bepaald vanaf.
En wie was ik om daar ook maar iets om te geven.
Ze was mijn vriendin en ik zou het ontzettend sneu vinden als ze ook dit jaar niets zou krijgen met valentijnsdag.

Ik deed mijn creatie op de bus en wachtte haar reactie af.
En jawel, wildenthousiast kreeg ik een telefoontje. Ze had een valentijnskaart ontvangen van een anonieme afzender. Nu zou de speurtocht beginnen naar haar geheime aanbidder.
Daar had ik niet aan gedacht, ik hoopte mezelf en mijn klasgenoten te sparen. Zij kreeg een kaart en zou vast niet meer heel de week tegen iederen klagen over die commerciële feestdag.

In plaats daarvan vertelde ze de hele klas over haar vondst. En begon met verschillende mensen te speculeren over de afzender.
Ik was blij dat ze zichzelf goed voelde, maar mijn geniale plan bleek toch niet zo geniaal. Ze zou er op de een of andere manier toch achter komen dat er geen knappe adonis op haar zat te wachten. Althans, niet eentje die creatief was geweest met een tijdschrift.

Ik schraapte mijn moed bij elkaar en vertelde haar dat ik de kaart had gestuurd.
Eventjes kreeg ik een vage lesbiënne-blik op me afgevuurd en toen snapte ze dat ik het op een vreemde manier goed bedoelde.
Ze heeft me een flinke week genegeerd maar heeft er naar mijn weten geen blijvend letsel aan over gehouden.

Nu walg ik net als haar van pluizige beren, opblaasharten en roze snoepgoed. Als je van iemand houdt, zeg dit dan op het moment zelf. Ga niet wachten tot 14 Februari, wanneer de winkels vol liggen met vreselijke cadeaus die zorgen dat het glazuur spontaan van je tanden af springt.

Het enige valentijns cadeautje wat mij ooit geraakt heeft was een onverwachte kaart van mijn eerste vriendje. Die nog steeds ergens in een laadje verborgen ligt.
Drie zoenen en zijn naam. Zo simpel kan het zijn.
--------------------------------------------------------------------------------------
Voor al mijn columns klik hier.

Bekijk alle logs van Leura