Als ik je hand vast pak, kijk je me aan -onder je lange wimpers door- en glimlacht. Mijn hart stopt met kloppen. Zwijgend lopen we door het sneeuwbos. Mijn wangen gloeien, niet door de kou, maar door jou. Jouw aanwezigheid en de dingen die je zegt.

Naar mijn mening ben je aan het overdrijven. Het is waar, ik zie mezelf ook wel graag, maar toch zou ik mezelf geenszins bestempelen als de állerliefste en de állermooiste. Grappig, vind je me ook al. Lief en intelligent. Bijna word ik er onzeker van, want ik begrijp niet zo goed dat je me zo hoog hebt zitten. Toch is het zo. Voor jou ben ik de geweldigste op aarde. Dat komt mooi uit, want voor mij ben jij de geweldigste op aarde.

Dus nu lopen we hand in hand door het sneeuwbos, geweldig te wezen. Ik weet dat dit niet altijd zo blijft. Dat je op een dag mijn onvoorspelbaarheid niet meer spannend vindt, maar me simpelweg wispelturig en irritant noemt. Diezelfde dag vind ik jou niet meer mysterieus, maar doodgewoon. We zullen ruziën over het huishouden. Over de vuilnisbak die op oneven woensdagen langs de straatkant gezet had moeten worden. Over jouw vuile sokken en mijn haarverfvlekken in de handdoeken.

Maar nu niet. Nu lopen we zij aan zij en zie ik niets anders dan jou en jij mij. Je trekt mijn muts van mijn hoofd en rent weg. Ik kan niet anders dan achter je aan rennen en mijn muts terug winnen door je dood te kietelen. Er hangt wat sneeuw in je haar en mooier dan nu ben je nooit geweest. We zoenen en de vlinders in mijn buik worden me bijna teveel.

Toch zullen die vlinders afnemen. Wordt jouw kus een gewoonte. Maar vandaag niet. Vandaag is alles nieuw, vers, verfrissend en wit. Vandaag is het leven -ons leven- een feelgood movie.

Bekijk alle logs van Mia