Op het station van Shrewsbury in de Engelse Midlands stond een groep pubers. Vijftien, zestien jaar, de jongens gekleed in afhangende broeken en hippe vesten, de meisjes bibberend op pumps in korte rokjes en shirtjes. Ze waren onderweg naar de tienerdisco in Wellington, op zondagavond om half negen.

Hoe anders was dat in Nederland in de jaren 90?

Ik ben opgegroeid in Twente. Op mijn elfde luisterde ik nog naar Kinderen voor Kinderen en op mijn twaalfde gaf ik een fuif voor heel groep acht in de garage van mijn ouders. Tijdens die feestjes schuifelden wij op To be with you van Mr. Big. Op mijn dertiende was uitgaan beperkt tot schoolfeesten waar alcoholvrije sangria geschonken werd. Om half twaalf werd ik opgehaald door mijn vader, die netjes om de hoek van het schoolplein stond te wachten.

Toen ik veertien was, ging ik met mijn klasgenoten op dansles. Op zaterdagavond organiseerde onze dansschool dansavonden die tot twaalf uur duurden. Op die avonden vertoonden we natuurlijk niet de stijldanskunsten die we op dinsdagavond oefenden maar wel de pasjes die hoorden bij Cotton Eye Joe van Rednex. Deze avonden waren misschien vergelijkbaar met de tienerdisco in Wellington waar de Engelse pubers naartoe onderweg waren met een fles wodka?

In tegenstelling tot deze pubers dronken wij geen wodka. Hoewel, op mijn zestiende bestelde ik wel eens een 'Kleiner Feigling', een piepklein flesje zoete wodka. We fietsten elke zaterdag naar de grote discotheek in de stad, waar uit de verre omtrek onschuldige meisjes en dronken boeren samenkwamen om te dansen op Captain Jack en Killing me softly. Voor de vijf gulden die je betaalde bij entree kreeg je twee muntjes. Hiervoor kocht ik cola of Passoa, maar nooit meer dan drie drankjes op een avond.

We droegen een spijkerbroek of, als we zin hadden om heel fancy te doen, een rokje met een maillot. Als de discotheek in de winter een beach party organiseerde dan trokken we een regenbroek en winterjas aan over onze zomerjurkjes. Want je ging natuurlijk niet in de winter met blote benen op de fiets!

Om een uur of twee fietsen we naar huis. Niet alleen natuurlijk: de belangrijkste norm die mijn ouders stelden tijdens mijn puberteit was dat ik nooit 's nachts alleen naar huis mocht fietsen. Van comazuipen had toen nog niemand gehoord maar onder jongens was het wel heel stoer om twaalf bier te drinken en dan onderweg naar huis de sloot in te fietsen.

Op zondagmiddag maakte ik mijn huiswerk en op zondagavond ging ik op tijd naar bed om op maandagochtend weer fit in de klas te zitten. Hoe zouden die Engelse pubers er vanmorgen bij gezeten hebben?

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan