Ik heb een hekel aan boodschappen doen. Boodschappen doen is een strijd tussen het boodschappenlijstje en impulsen, tussen voetbalplaatjes en gebrek aan opvoeding en tussen mensen en mijn geduld. Helaas ben ik als negentotvijfer veroordeeld tot het drukste boodschappenmoment van de dag.

De boodschappenstress begint al voor de winkel. Het kost me geen enkele moeite om de opdringerige parool-“gratis krantje meneer?”-studenten te negeren, maar de daklozenkrantverkoper des te meer. Oogcontact met hem leidt onherroepelijk tot een schuldgevoelaankoop wanneer ik straks de winkel verlaat. En dat weet hij. En dus kijk ik krampachtig naar de grond, doe ik alsof ik controleer of ik mijn bonuskaart bij me heb of houd ik mijn telefoon tegen mijn oor zonder dat ik iemand aan de lijn heb. Noem het harteloos, maar er staat niks interessants in die krant en het is niet alsof hij z’n baan verliest als de verkoopcijfers dalen.

Mijn supermarkt bevindt zich in een goede buurt van Amsterdam. Dat betekent dat de gangpaden klein zijn, de vakkenvullers onbeleefd en dat er design knoflookpersen worden verkocht, maar dat mijn favoriete hagelslag altijd op is.

Als je de supermarkt binnenkomt zijn daar als eerste de snoepbonusaanbiedingen en stoommaaltijden, precies de productgroepen die luie en dikke mensen aantrekken waardoor het eerste gangpad vrijwel altijd gestremd is. Een andere hindernis zijn de fruitbejaarden: oude van dagen die met rollator én boodschappenkar het volledige groenten- en fuiteiland belegeren zodat ik met geen mogelijkheid bij de voor mij zo nodige vitamientjes kan komen.

Dan de afdeling brood. Op de één of andere manier staat de vakkenvuller altijd het door mij begeerde brood aan te vullen. Daardoor ontstaat er keer op een keer een ongemakkelijke situatie wanneer ik het brood, dat hij net twee seconden geleden in het schap zette, er weer uit haal om in mijn mandje te stoppen. Ik voel me stom, hij voelt zich stom, iedereen verliest.

Dan, uiteindelijk, de kassa. Vroeger ging ik altijd in de rij staan van de lekkerste caissière om een flirtje te maken en soms een knipoog te ontvangen. Tegenwoordig bestudeer ik behalve de caissière ook de rij. Ik mijd rijen met bejaarden die een zegelboekje willen inleveren of mensen die met groot geld contant lijken te gaan afrekenen. Liever sta ik naast stinkende zwervers die hun euroshopperbier tot op de cent gepast betalen of schreeuwende scholieren die slechts een blikje Red Bull en een zak Dorito’s kopen.

Na de boodschappen in mijn rugzak te hebben geladen loop ik de winkel uit, de daklozenkrantverkoper nog steeds angstvallig mijdend, en bekijk ik het pakje gekregen voetbalplaatjes. Het is tijd om zelf een slag te winnen in de oorlog die boodschappen doen heet. Ik werp een blik op de hysterisch bedelende meute onopgevoede kinderen die zich heeft verzameld achter het daarvoor bestemde dranghek. Ik open het pakje, haal de vijf voetbalplaatjes eruit en bestudeer ze één voor één. Dan mompel ik iets van “o, die heb ik al” en laat het pakje achteloos in een prullenbak glijden.

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Vladimir