Ik sta al een tijdje op het perron, en helaas vele medereizigers met mij, wanneer ik de metro aan hoor komen. Hij rijdt het station binnen en een collectieve zucht van ergernis gaat door de massa.

De metro is zoals gewoonlijk veel te kort en de mensen binnen staan al samen gepakt. Als een kudde koeien in een drijfjacht schuiven we met zijn allen mee met de rijdende metro om precies voor een deur uit te komen. Hij stopt en ik sta gunstig gepositioneerd, klaar voor de aanval. Want dat is wat nu komen gaat en iedereen weet het.

Er wordt het kleinst mogelijke paadje vrij gehouden voor de uitstappende mens en bij het eerste teken dat de weg vrij is katapulteer ik mezelf naar binnen. De blik vanzelfsprekend op de grond gericht anders zou je direct dood ter aarde storten wegens de dodelijke blikken die je worden toegeworpen. Wanneer ik mij naar een gunstiger positie wring, her en der mijn elleboog in weke plaatsen prikkend, sist iemand mij een verwensing toe. Gelukkig heb ik mijn iPod in en doe ik net of ik het niet hoor.

Nu ik dan eindelijk een plek heb weten te bemachtigen is het zaak te zorgen dat de medereizigers uit je auragebied blijven. Ik ben lang, maar dat is niet per se een voordeel. De meneer die zijn koffertje voor zich uithoudt zit met zijn hand precies op mijn kruishoogte. En hoewel hij er best goed uitziet wiebel ik toch maar wat opzij. Nu zit mijn schouder tegen de rooskraag van een mevrouw met vettig grijs haar. Ik zwiep van schrik naar links waardoor mijn staart als een zweep in de ogen van de jongen achter me knalt, hij vloekt hartgrondig en ik piep een verontschuldiging.

De rest van reis concentreer ik me op mijn eigen plekje en probeer ik te negeren dat ik handcontact maak met iemand aan de paal. En pas als ik me opmaak voor de uittocht zie ik dat ik al tien minuten bijna vingerverstrengelend contact had met een eng, oud mannetje zonder vingernagels...

Een overzicht van mijn eerdere logs? Klik dan hier!

Bekijk alle logs van Nini