Ik vind carnaval werkelijk het meest afschuwelijke feest op aarde. Althans, de Brabantse versie.

De Braziliaanse versie vind ik wel leuk. Sexy en zwoel. Fijne ritmische klanken met ritmische mannen en vrouwen die zich sierlijk en sensueel voortbewegen. Veren en kronen, lange jurken, of juist nietsverhullende strings, die bij de Braziliaanse medevrouw wél mooi staan. Glitters en gespierde mannen, kleuren en lachende gezichten. Dansende kinderen in mooie kleding, veren op de hoofdjes, verf op de gezichtjes. Blij. Braziliaans carnaval is blij makend. Lekkere muziek, plezier en lachende vrolijke mensen.

Ook de Venetiaanse variant is mooi. Galant en mysterieus. Gracieus en extravagant. Mannen en vrouwen die zich verschuilen achter een bijzonder masker. De móóiste maskers, sommige exemplaren ééuwen oud. Maskers aan het hoofd bevestigd, of charmant in de hand vastgehouden aan een stokje. Het haar in grote krullen langs de gezichten, onherkenbaar in de meest prachtige kleding en dan; feest vieren. Spanning, verleiding, mystiek. Op een Venetiaans gemaskerd carnavalsbal.

Maar het Brábantse carnaval; breek me de bek niet open. Ik heb in Eindhoven gewoond. Lang, lang geleden. Ik heb het gezien. En meegemaakt. En ik kan met trots zeggen: Ik vind het afschuwelijk! En afschuwelijk is een understatement. De mensen die in Brabant carnaval vieren zijn niet gracieus zoals in Venetië. Ze zijn ook niet zwoel en sexy. En het carnaval daar heeft niets te maken met mooie muziek en mysterie.

Het is stom en de carnavalsmuziek is geen muziek. De teksten van die muziek, wat geen muziek is, zijn onverstaanbaar en mocht het een keer per ongeluk toch verstaanbaar zijn, dan wens ik in ene dat ik het nooit had kúnnen verstaan: ‘loaloaloa en heddegij oew bierke al te pakkuh, neuh, moar wel un wijf, ja kernavoal is keiheimooi man, pakkuh wa ge pakkuh kaaaan!’ (Ik vraag me af of ik nu stiekem een hit te pakken heb.)

Ga voor de lol eens in Eindhoven kijken hoe men zich heeft ‘verkleed’. Of, nee, doe het eigenlijk maar niet. Want kijk wat leuk, een man met een blonde
twee-vlechtjes-pruik. Oh, oh, oh, welk één vermaak. Bier, bier en bier, mannen en vrouwen die vier dagen dronken zijn en den tongen in iedere mond proppen die voor ‘handen’ is. Over de rest van carnaval zwijg ik maar verstandig. Mede, omdat ik geen zin meer heb om er nog enkele prachtige woorden aan vuil te maken.

Maar...ik stop niet voordat ik de meest idiote carnavals uitspraak die ik ooit heb gehoord met jullie heb gedeeld: ‘Joah, witte wa tis? Mee carnavál kennik eindelik vier doaguh mezelluf zin’

Ik vraag me ernstig af wie hij de rest van het jaar is. Alaaf!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease