Maanden geleden leek het nog een ‘gewoon’ spontaan idee. Weken geleden leek het toch wel wat ‘echter’ te worden, maar nog altijd ver weg. Sinds begin deze week ben ik toch wel lichtelijk nerveus. Vannacht heb ik simpelweg heel beroerd slapen. En nu, nu stik ik van de zenuwen.

Over een paar uur is het namelijk zover… ik ga mij voor het grote publiek volledig te kakken zetten. Ik moet mijn zangkunsten vertonen bij een Singalong avond (heette dat vroeger niet gewoon Karaoke?!)! En ik kan niet zingen! Nu hoor ik je denken ‘dat zegt iedereen en dan hoor je opeens een Nachtegaaltje zingen’. Een beetje zoals van die types uit je klas die altijd verkondigden het proefwerk volledig verknald te hebben en vervolgen een dikke negen scoorden. Heel irritant en bovenal übervervelend deze mensen. Maar goed, geloof me, IK KAN DUS ECHT NIET ZINGEN!

Wanneer er op bruiloften en partijen gezongen moet worden, verschuil ik me achter de Nachtegaaltjes van de groep en toon ik mijn playbackkunsten, daar ben ik dan wél weer goed in. Dat zit er nu niet in, het grandioze idee is bedacht dat je alleen moet zingen, als een battle tegen elkaar. Ik ben niet bang, laat mij maar een dansje doen voor een zaal vol mensen of een verhaal vertellen en plein publiek, maar alsjeblieft laat mij niet zingen!!

Mijn vriend, de nuchterheid zelve en altijd oplossingsgericht, vindt dat ik me niet zo moet aanstellen, want hoe erg kunnen drie minuutjes zingen nu zijn?! Stiekem hoopte ik nog op een broodje filet Americain dat verkeerd zou uitpakken, maar vooralsnog voel ik me kiplekker… Wie zich nu meldt als mijn stand-in kan met drie minuten zingen heel rijk worden…

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.