Al zolang als ik me kan herinneren ben ik compleet gefascineerd door Herman van Veen. In de eerste plaats door zijn stem in de tweede plaats door zijn fantasie. Als klein meisje luisterde ik -haast in trance- naar zijn platen en nu nog steeds heeft de beste man hetzelfde effect op mij. Dus moest ik zijn biografie lezen.

Of hij nu zingt of praat, zodra ik die stem hoor, geraak ik in hypnose. Of het nu over Wilders, eenden of blauwe plekken gaat, alles wat hij zegt is heerlijk. Tijdens het lezen van zijn autobiografie ‘Voor ik het vergeet’ hoorde ik dan ook continu zijn stem in mijn achterhoofd en voor ik het wist, was het boek opeens uit en de dag voorbij.

Ik weet niet zo goed of dit nu een goed boek is, of niet. Door mijn Herman-indoctrinatie zou ik denk ik zelfs zijn scheten nog muzikaal en briljant vinden. Wel weet ik zeker dat het prettig is om te lezen. Het boek is niet compleet chronologisch opgebouwd en sommige delen van zijn leven worden uitgebreid verhaald, andere krijgen wat minder aandacht.

Een van de zaken die veel aandacht krijgt is zijn inzet voor goede doelen, waaronder Unicef. Ik vond het bijzonder mooi om te lezen hoezeer kinderleed over de hele wereld deze man oprecht aan het hart gaat. Zonder ‘prekerig’ te worden, vertelt hij over zijn ervaringen in de krottenwijken van Manilla en Soweto, tijdens het lezen begrijp je dat dit een onuitwisbare indruk op hem heeft gemaakt.

Net zo indrukwekkend is zijn eerste ontmoeting met zijn voorbeeld –en later vriend- Toon Hermans. Gewoon op straat in Uterecht ziet de nog jonge Herman Toon Hermans lopen en spreekt hem aan. Ook al indrukwekkend zijn de verhalen over zijn optredens in het buitenland. New York, Parijs, Berlijn, de beste man heeft niet alleen in Nederland mooie dingen gedaan.

Uiteraard wordt er ook stil gestaan bij de ‘geboorte’ van Alfred Jodocus Kwak, die voort kwam uit een dood. Boeiender om te lezen vond ik echter zijn roerige studententijd; op het conservatorium was hij een vreemde eend in de bijt en hij wilde liever iets anders. En dat heeft hij uiteindelijk gedaan. Hij heeft zijn hart gevolgd, een fijne groep mensen om zich heen verzameld en mooie dingen gemaakt. Het een was succesvoller dan het ander (zo worden zijn films als amateuristisch bestempeld en ja, dat maakt hem pissig), maar hij heeft alles met veel passie gedaan.

Het is allicht vreemd dat hij nu ‘al’ zijn biografie schrijft, maar zoals hij het zelf zegt, hij wil alles opschrijven, voor hij het vergeet. Daar ben ik erg blij mee. Daarom krijgt deze biografie vier van de maximaal vijf roze kogels.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
Februari 2010
288 bladzijden

Meer boeken?

Bekijk alle logs van Judith