Nog een jaar doorbrengen in deze stad? Liever niet. Om aangenomen te worden op de opleiding die ik wil volgen, moet ik echter alsnog een (Havo-)diploma halen. Gelukkig heb ik een heel erg leuke oplossing gevonden!

Ik heb me aangemeld bij een au pair bemiddelingsbureau. Het viel me op dat maar weinig gastgezinnen een rokende au pair in huis willen hebben. Misschien moest ik dat na tientallen pogingen te stoppen, opvatten als een subtiele hint van het lot. Vervolg was in ieder geval dat ik niet al te hoopvol was.

Na een paar dagen mijn profiel online te hebben staan, vlogen de mailtjes echter binnen. Gezinnen uit alle uithoeken van de wereld (Finland, Canada, Zuid-Afrika, China..) wilden wel een (rokende!) au pair uit Nederland hebben. Na goed nadenken heb ik voor een gezin gekozen met een jongetje van drie en een meisje van zeven.

Ik kan nu al niet wachten de leden van het gastgezin te ontmoeten. Hoe zullen de kinderen zijn? Zullen ze mij aardig vinden? En de ouders? Vinden die mij leuk? En ik hen? Hoe voeden zij hun kinderen op? Zal ik daar geen moeite mee hebben? Zullen ze niet al te veel last hebben van mijn maandelijks terugkerende PMS?

Buiten dat een jaar werken als au pair natuurlijk heel tof en leerzaam is, denk ik dat het behoorlijk zwaar kan zijn. Een jaar lang leef je met mensen in een huis alsof ze je familie zijn (met alle leuke uitspattingen en vervelende ruzies die daar bij horen) en uiteindelijk ga je weg. Vooral voor de kinderen lijkt me dat heel moeilijk. Gelukkig kies ik dit jaar voor een gastgezin uit (zachte g) Maastreech, dus ik kan altijd nog eens langskomen.

Oh, en hoe het zit met mijn diploma? Lang leve thuisstudies!

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns en gedichten.

Bekijk alle logs van NasharaRowold