Put a spell on me
Maak me onzichtbaar,
bel van nostalgie

Ik (ben onaantastbaar en) zie

tanden die draaien, die wielen verfraaien
En de tand des tijds die binnen kreits
is doorstaan, zie ik aanmatigend zwaaien

Uiteraard komt de storm langzaamaan
na 't zaaien van de wind en is logischerwijs
- dik eelt op de ziel doch erosie als beits -
de tijd vergaan, slechts door zijn bestaan

Eeuwig voortdurend is progressie
(hoewel soms bemanteld door regressie)
en de wind waait nooit te hard
Doch smekend roept een ieder (haar verward)
wandelaar ooit droef en vol melancholie:
Weg met vaarwel, ik ben toe aan herstel
Maak me onzichtbaar, bel van nostalgie

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns en gedichten.

Bekijk alle logs van NasharaRowold