Ze zit met een grijns op de bank en zegt dat ze een verrassing voor me heeft.
Het is weer eens zo ver.
Ze wenkt me met haar rechterwenkbrauw, die me in de richting van de tafel laat kijken.
Daar staan ze dan. De lelijkste schoenen van 2010.

"Mam, hoe vaak in mijn prille leventje moet ik nog zeggen dat ik geen souvenirs hoef?"
Ze is weer eens op een van haar snuffeltochten in een schoenenzaak terecht gekomen.
"Het is maat 39, en ik heb dezelfde!" Roept ze enthousiast terwijl ze haar blik weer richting schoenen laat glijden.

Zou ze nu echt verwachten dat ik in identiek schoeisel over straat ga?
Ik kom er niet onderuit en zal ze moeten passen. Met mijn poezelige maatje 38 schuif ik de laars aan. Het voelt alsof er een pvc buis om mijn onderbeen is gesmolten en ik loop houterig door de kamer. "Goh, voor mijn werk zijn ze best leuk" weet ik er nog uit te persen.
Ze ruikt onraad en zegt me dat ik de schoenen niet aan hoef als ze niet prettig lopen, ze waren immers toch niet zo duur.
Ik doe aardig en zeg dat ik ze best zou willen dragen, als mijn rechtervoet niet zo enorm klein zou zijn. Want mijn hak schiet bij iedere stap zo'n 10 centimeter de lucht in.

Terwijl ik ze uittrek inspecteer ik het rare model en het feit dat ik opeens twee ongelijke voeten zou hebben.
Dat misterie was al snel de wereld uit geholpen toen bleek dat ik in het bezit was van een schoen maatje 39, en een ander in maat 41.
Moeder keek geschokt en ging haastig opzoek naar het bonnetje.
De doos had ze natuurlijk al weggegooid, want ze had ze zelf gepast dus ze moesten goed zijn.
Een logica waar ik niet tegenop kon.

Een klein kwartiertje later kwam ze bedenkelijk de kamer inlopen met een zacht wit velletje, bedekt met koffieprut.
"Dankjewel" zeg ik, en ondertussen wend ik mijn neus af van het smerige bonnetje.
Daar sta je dan, in een budget schoenenzaak. Met een stel ongelijke laarzen in je hand en een bonnetje vol bruine vlekken.
"Ik wilde deze graag ruilen" probeer ik voorzichtig. En de jonge cassiere pakt tussen duim en wijsvinger het bonnetje vast.
Ik heb het voorrecht dat ik een dikke drie jaar achter diezelfde kassa heb gestaan als schattig klein studentje en ik mocht andere schoenen uitzoeken voor hetzelfde bedrag.

Na twinig minuten vind ik een paar laarsjes die me wel leuk lijken (gezien de prijsklasse en de geringe keuze) Ik kijk deze keer eerst naar de maat voor ik beide schoenen pas en ik heb zowaar een maat 38 en 39 in mijn hand.
Met een strak gezicht zet ik de doos op de balie en zeg dat er nog een onpaar in ons midden is.
Ik ga weer opzoek naar nieuw schoeisel.
En vlak voor de winkel zou sluiten heb ik mijn keuze gemaakt.

Op mijn werk aangekomen is het eerste wat ik hoor; "Heb je nou weer andere schoenen aan!"
En ik begin me te realiseren dat ik langzamerhand net zo begin te worden als mijn moeder.
Stiekem is het toch wel lief dat ze ook voor mij heeft meegenomen.

--------------------------------------------------------------------------------------
Voor al mijn columns klik hier.

Bekijk alle logs van Leura