Vrijdagmorgen zes uur. De wekker gaat en uit bed stapt een zenuwachtig meisje van drieëntwintig jaar dat voor het eerst met haar lover naar het buitenland vertrekt. Een week lang banen zij zich een weg door het o zo koude, maar o zo mooie Berlijn. Een liefdesverhaal met een koud tintje is begonnen…

Over de treinreis die acht uur duurde (vertraging door sneeuw op de rails) wil ik niet al te veel uitweiden. Er zat wel een heel schattig mopshondje achter ons, alleen jammer dat deze zijn behoefte deed nog voordat wij de grens over waren dus op de heenweg hebben wij in een ‘heerlijke’ hondenlucht gezeten.

Eenmaal aangekomen in onze geweldige studio was ik kapot. Ik had gelukkig in Nederland al gereserveerd voor het avondeten (sushi uiteraard) en daar hebben we geen spijt van gekregen. De lekkerste sushi van Berlijn! Daarna ben ik snel mijn mandje ingedoken, want ik moest nog zo veel meer van je ontdekken.

En wat heb ik veel ontdekt over je. Ik weet waar je de grootste schatten op aarde bewaart (In het Neues Museum, de buste van Nefertiti staat daar), ik weet waar je de lekkerste sushi en de beste tapas van Berlijn bewaart, maar ik weet nu als geen ander waar je onsterflijk door bent geworden: je feestjes!

Berlijn staat bekend om zijn bruisende (underground)nachtleven. Feestjes beginnen daar om elf uur ’s avonds, om vervolgens door te gaan tot 6 uur ’s avonds, de volgende dag! Voor wie het nog niet wist, het was koud in Berlijn, zeg maar gerust “teringkoud”. Het vroor de eerste paar dagen 15 graden. Ik was goed voorbereid (is ook te lezen in mijn column ‘stank voor dank’), maar mijn vriend niet. Die dacht dat hij het wel ging redden in een spijkerbroekje en (half) kapotte skateschoenen. Dat resulteerde in het feit dat wij op dag twee de hele dag bezig zijn geweest om een heuse lange! onderbroek voor meneer te kopen en waterdichte, stevige schoenen (model kist). Erg zielig natuurlijk, maar de dag was wel zo weer om. Dus toen hebben we het maar op een zuipen gezet en zijn we om 3 uur ‘s nachts gaan lopen richting grootste underground club van Berlijn: “De Berghain”

Ik had me van tevoren een beetje ingelezen over deze mysterieuze club. Zo hanteren ze daar een streng deurbeleid. Als je hoofd de twee meter brede uitsmijter niet aanstaat dan ben je verloren. Zijn er al te veel homo’s, blanke mensen met stropdassen of “what ever” binnen, dan kom je er simpelweg niet in. Ook grote groepen maken geen schijn van kans.

Na dik een uur door de vrieskou te hebben gelopen stonden we eindelijk voor de deur. Voor onze neus zagen we hoe iemand al scheldend en schoppend de club werd uitgezet dus je kunt begrijpen dat wij het bijna in onze lange onderbroeken deden. De deur ging open, de man keek ons aan en we waren binnen! Ik kon het niet geloven. Tot zeven uur in de morgen hebben we gedanst, gedronken en ons tussen de homo’s met tuigjes aan begeven. Ik heb mijn ogen uitgekeken, maar niet in de spiegels, want die waren daar niet. Na een week zijn we met lichte tegenzin teruggegaan naar Nederland, maar ik ga zeker terug, es war supertoll!

Bekijk alle logs van NicFinch