De afgelopen week heb ik rondgelopen met een ‘probleem’. Een luxe probleem wel te verstaan. Mijn vriend is binnenkort jarig en natuurlijk wil ik hem dan met iets leuks, bijzonders, moois en unieks verrassen. Grote vraag die dan rijst, wat?!

Als ik vriendlief vraag wat zijn wensen zijn, blijft het verdomd lang stil. En als ik zelf op ideeën probeer te komen, krijg ik ook niet direct een holadiejee-gevoel. Zijn Chanel-luchtje is bijna op, zal ik een nieuwe kopen? Hoorde ik hem laatst niet over een mooi Braun scheerapparaat dat je ook onder douche kan gebruiken? Een tijdschrift over sporten, zijn grote hobby, of een mooi boek dan?

Ik had het er met een vriendin over die het ‘probleem’ volledig herkende, nog niet zo lang geleden zat zij in dezelfde situatie. Maar met wat zij verder over dit alles zei, wist ze het eigenlijke probleem te ondervangen. We zijn gewoon veel te verwend met z’n allen!! We hebben geen wensen meer! We sparen (bijna) nergens meer voor! En als we iets nodig hebben, dan kopen we het gewoon! Hoe walgelijk ik dit eigenlijk ook vind klinken, ze wist precies de vinger op de gevoelige plaat te leggen. Niet dat het vroeger allemaal beter was, maar ik herinnerde me in een keer weer de momenten dat ik na lang sparen eindelijk van mijn zakgeld dat ene mooie tasje kon kopen. Niet alleen het moment dat je bij de kassa het tasje kon afrekenen, maar ook de spanning vooraf, als je besloot waarvoor je ging sparen en vervolgens het moment waarop het benodigde bedrag wel heel dicht bij kwam. Geweldig!

Deze eye opener maakt mij wel weer even bewust van ons luxe paardjes gedrag. En, dat ervaringen en herinneringen waardevoller zijn dan iets tastbaars. Hiermee heb ik dan meteen het antwoord op de vraag waarmee het allemaal begon. Mijn vriend ga ik verrassen met een ouderwetse speurtocht in de bossen die uiteindelijk leidt tot een winterse picknick, inclusief glühwein en vuurkorf! Gezellig!

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.

Bekijk alle logs van Floortje