But keep your enemies closer wordt wel eens gezegd. Maar door wie dan in godesnaam? Als iemand mijn vriend niet meer wil zijn dan heb ik liever dat diegene op een onbewoond eiland gaat zitten dan dat ik net moet doen of ik nog sympathie heb voor de persoon in kwestie. Vriendschappen komen niet vanzelf heb ik geleerd.

Vriendschap zou een illusie zijn volgens de band Doe Maar. Ik ben het daar niet mee eens. Of laat ik het zo stellen: ik weiger dat te willen geloven. Ik ben wat vriendschappen betreft een überpositivo. Dat had ik van kinds af aan al. Ik dwarrelde als een onschuldig, naïef vlindertje door het ongecompliceerde leventje. Ik maakte met iedereen makkelijk vriendjes en vond het gezellig om onder de mensen te zijn. Mijn ideaalbeeld werd zo rond groep 7 ruw verstoord toen mijn beste vriendinnetje niet blij was met haar verjaardagscadeautje. Ik had (uiteraard) mijn stinkende best gedaan om iets leuks voor haar te kopen, maar zij vond de jellypen niet zo geslaagd en gaf mij toen doodleuk mijn cadeautje terug met de opmerking “Koop maar iets anders leuks voor me”.

Ik zou nu wel raad weten met zo’n situatie: heel hard wegwezen. Iemand die mijn moeite en energie niet kan waarderen en dat zo laat blijken, die is mijn vriendschap niet waard. Maar toen ik tien jaar was, was ik nog niet zo assertief. Dus ik ben toen (oen dat ik was) naar de winkel gegaan om iets nieuws voor haar te kopen. Ik ben daarna nog een tijd met haar omgegaan, maar de glans was van onze vriendschap af. Wanneer ik iemand als vriend erken en ik je in mijn armen heb gesloten dan ga ik voor je door het vuur. Ik (probeer altijd) onbevooroordeeld en belangeloos in een vriendschap te staan. Je moet mij wel heel wat flikken, wil ik klaar met je zijn. Maar heb je echt iets onvergeeflijks gedaan dan ben ik onverbiddelijk. Dan hoef ik ook niets meer van je te horen.

In de loop der jaren heb ik gelukkig ook een heel trouwe vriendenkring opgebouwd. Dat zijn meiden waarvan ik weet dat ik ze midden in de nacht kan bellen en dan zijn ze er voor me. Dat zijn mensen die mij niet veroordelen omdat ik misschien een keer een keuze maak die zij niet zouden hebben gemaakt. Het draait wat mij betreft allemaal om zelfreflectie. Als je zelf goed kan reflecteren en relativeren dan heeft je vriendschap veel meer kans van slagen.

Vriendschap betekent ook investeren. Geen enkele vriendschap blijft jaren goed door minimale communicatie en input. En deze input moet dan uiteraard ook van twee kanten komen. Als blijkt dat jij teveel moet geven en te weinig krijgt dan is het tijd om eens goed na te denken of je nog wel tijd wilt steken in de relatie. Want investeren, dat kost tijd. Kostbare tijd wel te verstaan, want er is nog zoveel meer in het leven. Helaas kom ik er zelfs vandaag de dag nog achter dat niet elke vriendschap is wat het lijkt (of wat het leek te zijn). Maar het doet je wel nog meer beseffen wie je echte vrienden zijn. En daar kan niemand zonder, toch?

Bekijk alle logs van NicFinch