Trots liep ik met mijn nieuwe wafelijzer richting supermarkt.
Mijn aanwinst van maarliefst acht euro moest natuurlijk uitvoerig getest worden. Ik ging op beslagjacht. Voor mij liep een man met een witte semivalse staffordshire bullterrier.

Onze supermarkten zijn altijd rijkelijk voorzien van straatmuzikanten en triest uitziende bedelaars. Een van hun, een vrouw, roept vrijwel altijd op een klagerige toon ‘Alstublieft!’.
En ze zet nog een stapje naar voren met haar verregende daklozenkrant. Die ze rillend vasthoud met haar vieze zwarte vingers.
De tijd van medelijden is geweest. In al die jaren dat ze zich laat zien bij de lokale supermarkt had ze ook een inburgeringcursus kunnen doen, en was ze nu misschien een volleerd aspergesteker geweest.
Deze keer zat er een man met een accordeon. Recht voor het rek met de winkelwagentjes, zodat je een stapje opzij moest doen om niet op zijn kist met kleingeld te gaan staan.
Mijn voorganger bond de riem van zijn hond vast aan een stalen buis en liep de winkel in.
De straatmuzikant was op dat moment even van zijn post. Maar ik zag de hilariteit al van verre.

De hond ging heerlijk op het patchwork kleedje liggen en snuffelde een keer aan de vergeelde accordeon. Het baasje zou zo wel terugkomen.
Ramptoerist als ik ben, was dit wel een tafereeltje wat ik wel wilde zien gebeuren dus ik bleef even voor de winkel staan.
Het duurde niet lang of de muzikant bleef stokstijf staan, een paar meter voor zijn accordeon.
De hond lag languit en krulde zijn lip op naar de man die niet dichterbij durfde te komen.
Daar gaat je omzet.

Er gingen misschien een paar seconden voorbij voordat de man mij een hulpeloze blik gaf. “Jij losmaken?” probeerde hij voorzichtig.
Ik probeerde uit alle macht een proest binnen te houden, verwachtte hij nu echt dat ik andermans hond ging losmaken, en dan?
Het voorzichtige in zijn stem verdween en ik kreeg een dwingende snauw.
“Losmaken jij!”
Door de dwingende toon van de man stond ook de hond op uit zijn relaxte positie en begon vervaarlijk te grommen.
De smoezelige accordeon was geconfisceerd, evenals het belachelijk smerige klapstoeltje.
Het was stiekem wel een beetje zielig. Naast het feit dat het enorm vermakelijk was om de interactie tussen beiden te zien.
De omstanders vermenigvuldigden zich snel rondom het spektakel.

Gelukkig kwam op dat moment baaslief heel rustig met een stuk kaas in zijn hand naar buiten gewandeld. De Stafford werd verlost van zijn stalen buis en liep als een perfect getrainde hond mee met zijn baasje. Die duidelijk in de gaten had dat er iets aan de hand was.

Zo blij als een kind zette de muzikant een sprintje in en nam plaats op zijn klapstoeltje.
Hij gaf de man een (zowel letterlijk als figuurlijke) vuile blik. “Ik niet kan werken met ghond!”
Gelijk had hij ergens wel, hij was zeker vijf tot tien cent misgelopen door zijn tijdelijke plaatsvervanger. Helemaal nu er zoveel mensen bij waren gekomen.
De eerste toon werd ingezet en daar verdwenen de toeschouwers weer als sneeuw voor de zon.

Ik vluchtte snel naar binnen en sprokkelde mijn boodschapjes bij elkaar.
Eind goed al goed,
tot de kaas op is tenminste.

--------------------------------------------------------------------------------------
Voor al mijn columns klik hier.

Bekijk alle logs van Leura