Ik snap het niet. Als ik in de tram stap, zie ik verschillende mensen. Veel mensen ook. En er zit altijd wel een vrouw bij die af is. Met af bedoel ik dat alles gedaan is. Met alles gedaan bedoel ik dat er niks niet klopt. Bij mij klopt er altijd wel iets niet.

Gisteren stond ik naast zo’n vrouw. Ze had een gave huid met ‘natural glow’, haar mascara perfect op de wimpers, nagels mooi gelakt en haar lange haar hing, met glanzende gloed, over haar jas, die, ook weer, perfect zat. Een ketting passend bij haar oorbellen. Haar laarzen gepoetst en haar tas keurig ingericht. Dat zag ik toen ze haar telefoon er uit haalde, die netjes in het daarvoor bestemde vakje zat. Ze was helemaal af. Mooi.

Ik ben deels af. Soms lijk ik af. Maar dan weet ik dat mijn benen bestoppeld zijn en dan voelt het niet af. Of ik heb een leuk jurkje aan, met leuke laarzen en mijn haar geborsteld, glanzend, wapperend in de wind en dan blijken mijn nagels afgebladderd. Armoedig half rood gelakt.

Maar laatst dacht ik dat ik compleet de deur uit ging. Voor die gelegenheid had ik ook nog eens mijn tas opgeruimd, ik had overzicht! Of eigenlijk gewoon niks bij me. Mijn nagels net gelakt, mijn benen glad, mijn kleding gestreken en dus in de plooi en mijn make-up zat perfect. Ik was af. Tot het moment dat ik in het raam van de tram keek en zag dat mijn haar nog in de ‘opmaak-knot’ zat. Hoog boven op mijn hoofd. Maar dan echt hoog. Met sprieten eruit. Geen borstel in mijn oh zo opgeruimde tas. Mislukt.

Soms probeer ik alles aan mezelf te organiseren. En neem ik de tijd, want vrouwen die er om acht uur in de ochtend zo mooi uitzien, daar moet tijd in zitten. Dus dan ga ik in mijn hoofd en in het echt een lijstje af. Maar er is nooit een dag dat alles perfect is. Dan is er altijd toch nog wel iets niet kloppend. Dan past mijn BH niet bij mijn string. Als ik dan in het ziekenhuis terecht zou komen, zeggen ze daar: ‘Ze lijkt zo af, maar een blauwe BH met wit-roze string...jammer.’ Weer niet af. Ik denk overigens dat het de mensen in het ziekenhuis geen ene moer kan schelen welke kleur mijn lingerie heeft en of het bij elkaar past of niet. Ze willen immers mijn leven redden. Als ik om die reden in het ziekenhuis lig uiteraard. Misschien hoeven ze niet eens mijn kleding uit te trekken en lijk ik voor de ziekenhuismensen enorm af. Dan zegt een verpleegster in de pauze tegen een andere verpleegster, of tegen de receptioniste: ‘Er kwam net een vrouw binnen met een hoofdwond, maar ze was wel helemaal af!’

Het kan dus goed zijn dat de vrouw, uit de tram, met ketting en bijpassende oorbellen en gepoetste laarzen helemaal niet af was. Misschien had zij ook wel de gemixte lingerie situatie. Of waren haar benen enorm bestoppeld.

In dat geval ben ik ‘affer’ dan ik denk.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease