Elk kind droomt over wat hij of zij later wil worden. Politie, dokter, piloot, vuilnisman (omdat je dan achterop een grote auto mag staan), modeontwerpster, kapper of voetballer. Ik ben echter nog nooit een kind tegengekomen dat fietsenmaker wilde worden.

[img]http://www.pinkbullets.nl/files/kapotte fiets(430x120).jpg[/img]

En dat is ook niet verwonderlijk. Een beroep dat vaardigheden vraagt als achterbaksheid, beperkt technisch inzicht en een ononderdrukbare drang om je klanten te naaien is nou eenmaal niet kinderdroom nummer 1. Ik vraag me dan ook af hoe en waarom iemand fietsenmaker wordt. Is dat wanneer je te dom bent om auto’s te repareren en te lelijk om ze te verkopen, als je je hele leven bent gepest en vindt dat je recht hebt op wraak of gewoon omdat je andere mensen graag ongelukkig maakt?

Fietsenmakers komen op mij altijd bijzonder miskend over. Alsof het leven ze iets misdaan heeft en ze nu voor straf fietsen moeten repareren. Alsof ze voor de poorten van de hel mochten kiezen tussen eeuwigdurende martelingen of tot in het einde der tijden fietsen maken en per ongeluk voor het laatste kozen. En daar nu spijt van hebben.

Zoals een schoonmaakster zichzelf interieurverzorgster noemt staat er op de gevels van de drie fietsenmakers bij mij in de buurt “Rijwielspecialist”. Dat vind ik veelzeggend. De bakkers en slagers in mijn buurt zijn namelijk gewoon bakkers en slagers en geen brood- of vleesspecialisten. Dat komt omdat ik zo ook wel begrijp dat ik bijzonder veel moeite zou moeten doen om zelf een brood te bakken of een koe te slachten en dat ik dus blij mag zijn dat er mensen zijn die daar hun vak van hebben gemaakt. Mijn fiets kan ik echter prima zelf maken, als ik dat zou willen natuurlijk, maar dat vind ik gedoe. Fietsen maken is niet echt een vak, fietsen maken is gedoe.

Fietsenmakers weten dat zelf dondersgoed, vandaar de toevoeging specialist. Hiermee geven ze aan dat het inderdaad gedoe is maar dat zij er wel bijzonder goed in zijn. Terwijl er eigenlijk niet zoveel is om goed in te zijn: bandje plakken, kettinkje afstellen, bagagedragertje monteren en het is weer vijf uur.

Omdat fietsenmakers weten dat wij weten dat fietsen maken geen vak is maar gedoe hebben ze besloten om ons te laten lijden. Je moet je voldoening immers ergens vandaan halen. En dus hebben fietsenmakers nooit tijd om iets dezelfde dag te repareren, is je band nooit lek maar altijd kapot en moet er een nieuwe in en gaat hij net iets voor sluitingstijd dicht zodat ik door het raam kan zien dat hij zijn geld aan het tellen is maar de deur niet voor mij gaat opendoen. Hij wil immers ook op tijd naar huis om voor zijn, ongetwijfeld lelijke, kinderen het vlees te snijden. Van de slager.

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Vladimir