Een grote witte tijger besluipt me van achter. Hij springt tussen de bomen vandaan en laat zijn grote witte tanden zien. Ik probeer weg te komen, maar het is te laat. Ik word meegesleurd in de nacht naar het festival van de winter.

Badend in het zweet word ik wakker. Mijn handen trillen en mijn hoofd voelt zwaar en warm aan. Mijn gedachten gaan als een razende tekeer. Het beeld van de tijger laat me niet meer los. Langzaam maar zeker dringt het besef door: Ik heb koorts. En niet zomaar koorts, nee ik heb festivalkoorts. Het International Film Festival Rotterdam is weer begonnen. Het is een ziekte die niet voor iedereen is weggelegd. Maar als je ooit op een festival bent geweest dan weet je wat ik bedoel.

Maandenlang denk je niet aan het festival tot het moment dat je koorts krijgt. Je lichaam maakt zich klaar voor de rit van het jaar. Het bereidt zich voor op de twaalf dagen die gaan komen. Een paar dagen van tevoren eet je goed en je gaat netjes op tijd naar bed. Je lichaam heeft het nodig, want het zal weinig rust krijgen. Tot het moment dat de tijger zich laat zien en dan gaan alle remmen los.

Het is de sfeer die je al van ver voelt aankomen. Het zijn de mensen die je elk jaar enkel en alleen eind januari tegenkomt. Het zijn de films die je weer doen beseffen dat er gelukkig nog goede, alternatieve films worden gemaakt en niet alleen maar hersenloze Hollywood films. (begrijp me niet verkeerd, op een hersenloos moment kan ik daar ook heel gelukkig van worden). Maar het is bovenal dat magische, dat niet te vangen “ik- wil- dat- dit- nooit- meer- overgaat-gevoel”.

Er moet ook gewerkt worden tijdens het festival. Dat doe ik dit jaar voor de vierde keer als vrijwilliger met veel plezier. Ik werk in de Video Library. Mijn taak is om internationale gasten te ontvangen (denk aan pers, regisseurs en productenten) en ik moet er voor zorgen dat zij alle films kunnen bekijken op de computer. Want een drukbezet producent heeft natuurlijk geen tijd om te wachten tot de film een keer in één van de vele zalen draait.

Maar het gaat uiteindelijk helemaal niet om het werk. Het gaat om het positieve gevoel dat het festival met zich meebrengt. Voor twaalf dagen is de stad van ons. Als je na de film toe bent aan nog meer ontspanning dan kan dat gelukkig ook. De Rotterdamse Schouwburg trilt twee weken lang op zijn grondvesten. Waar normaal gesproken alleen maar theater te zien is, is er nu een club gemaakt. En daar gedraagt iedereen zich als een tijger. Al hossend en wankelend kruipt iedereen aan het einde van de avond laat in zijn mandje om er vervolgens de volgende dag vroeg weer uit te komen. Het festival gaat namelijk altijd door. En de tijger? Die zorgt ervoor dat jaarlijks weer honderden mensen badend in het zweet wakker worden met koorts.

Bekijk alle logs van NicFinch