'Strippenkaarten worden nu nog geaccepteerd.'
Ik voel mijn goede humeur als sneeuw voor de zon verdwijnen.
'Ik heb geen strippenkaart meer, omdat jullie de OV chipkaart hebben ingevoerd.'
'Als u niet voor de rit wilt betalen, moet u de bus verlaten.'

Omdat ik al wist dat de bus me ellende zou bezorgen, besloot ik met de auto naar het station te rijden. Helaas paardrijlaars zat mijn deur dichtgevroren en kreeg ik de tien centimeter sneeuw niet van mijn oude meisje af, dus besloot ik toch naar de bushalte te rennen. Volgens de dienstregeling zou er namelijk over twee minuten een bus komen. Twintig minuten later stap ik verkleumd de bus in. Als de bus vaart maakt, haal ik mijn trein nog. Vaart maken zit er echter onder deze omstandigheden niet in, want de strooiwagen is nog niet in mijn wijk geweest.

Ik kan me er niet kwaad om maken, want alles is buiten zo mooi, zo wit. En och, als ik een trein later neem, ben ik maar tien minuten te laat voor mijn afspraak.

Helaas loopt het -eenmaal op het station aangekomen- iets anders. Mijn volgende trein heeft vertraging en naar de plaats van mijn bestemming -Delft- rijden geen treinen in verband met een ongeval. Nog steeds vrolijk huppel ik naar de infobalie. Of ik op een andere manier naar Delft kan reizen. Dat kan. Via Utrecht en Gouda. In dat geval ben ik niet tien minuten te laat voor mijn afspraak, maar anderhalf uur. Ik bel mijn gesprekspartner en we besluiten de afspraak te verzetten. Ik kan weer terug naar huis.

Nog steeds vrolijk, want ik heb nu onverwacht de hele dag vrij.

Ik schuifel terug naar de bushalte en als ik er bijna ben, rijdt mijn bus weg. Ik trek al glijdend een sprintje en steek mijn hand op. De buschauffeur kijkt me recht aan en rijdt door.

Nu begint mijn goede humeur toch langzaamaan af te nemen. Ik heb geen flauw idee of er nog een bus komt en zo ja, wanneer. Ik heb geluk. Vijf minuten later komt de volgende bus al. Met mijn OV chipkaart in de hand spring ik de bus in. 'Buiten werking' staat er op het OV chipkaartleeskastjeunit. Ik houd mijn chipkaart omhoog en kijk schaapachtig naar de buschauffeur.
'Dat is dan € 2,60 mevrouw.'
'Ik heb geen cash bij me, want ik heb een chipkaart die helemaal vol staat met geld, voor de bus.'
'U zult toch moeten betalen voor dit ritje.'
'Het is toch jullie verantwoordelijkheid om die kastjes werkend te houden?'
'Strippenkaarten worden nu nog geaccepteerd.'
Ik voel mijn goede humeur als sneeuw voor de zon verdwijnen.
'Ik heb geen strippenkaart meer, omdat jullie de OV chipkaart hebben ingevoerd.'
'Als u niet voor de rit wilt betalen, moet u de bus verlaten.'
'Ik wil betalen, met mijn OV chipkaart.'
'Dat kan dus niet. Wilt u nu uitstappen, u houdt de andere passagiers op.'

Compleet verbijsterd doe ik een stap naar achter, glij bijna uit en zie hoe de deuren in mijn gezicht worden gesloten. Kwaad bonk ik op de deur en ik roep heel hard dat de buschauffeur een lul is. Maar dat wist hij denk ik zelf ook wel.

Gelukkig komt niet lang daarna een volgende bus. Ook daar is het OV chipkaartunitding buiten werking. Wanhopig kijk ik naar de buschauffeur. 'Ga maar lekker zitten mop, moeten ze er maar voor zorgen dat die rotzooi werkt.'

Alle buschauffeurs zijn rechtstreekse afstammelingen van Satan. Op een na.

Bekijk alle logs van Judith