Activiteiten. Ze kunnen me niet stom genoeg zijn, zolang er maar genoeg leuke mensen meedoen. Zaklopen, klootschieten, midgetgolfen, pottenbakken, bowlen en tapas maken, ik heb het allemaal gedaan. Het was dan ook een kwestie van tijd totdat ik de Amsterdam Dungeon zou bezoeken.

Laat ik voorop stellen dat ik de kaartjes niet zelf had gekocht. Door een speling van het lot had mijn vader 16(!) kaartjes gekregen. Waar een postcode al niet goed voor kan zijn. Eén spamronde verder hadden zich 13 mensen aangemeld om samen met mij te ontdekken waar die stapels Engelse toeristen nou zo lang voor in de rij staan als ze op bezoek zijn in Amsterdam.

De ochtend van het avontuur werd ik in schoolreisjesstemming wakker. Ik kon niet wachten om met vrienden, vrienden van vrienden, mijn vriendin, collega’s en een verdwaalde PiBu schrijfster in het lugubere verleden van Amsterdam te duiken. Bij aankomst bleek de rest er ook zo over te denken, het was dus al snel gezellig. Zo gezellig dat ik de twee kaartjes die ik nog over had niet voor een “special price” verkocht aan een dolende Engelsman maar weggaf aan een stelletje. Zo gezellig dat de acteurs die ons in de rij kwamen vermaken slechts jeuk, en geen drang om die zeis ergens te stoppen waar de zon niet schijnt, opwekten. Zo gezellig dat ik best wel even wilde poseren voor de foto die ik aan het eind van de rit ongetwijfeld voor een onmenselijk bedrag zou mogen kopen.

De Dungeon bestaat uit meerdere kamers die elk een verhaal vertellen over nare dingen als marteltechnieken, bezeten minnaressen en dodelijke ziektes. Giechelig betraden we de eerste kamer. Hier werd wat geklooid met licht, geluid en een bewegend bankje waarna een acteur in vloeiend steenkolenengels een aantal martelwerktuigen kwam demonstreren op een “vrijwilliger”. Er haakten vijf trillende kinderen en een opgeluchte vader af. Vond ik wel een goed begin.

Hierna daalden we verder af langs de behandelkamer van een dubieuze scheepsarts, het atelier van Rembrandt van Rijn, een spiegeldoolhof en een heksenrechtbank waar iemand uit ons gezelschap die rondliep in een schreeuwerige patserjas werd aan geklaagd voor een “crime against fashion”. Het gebeuren eindigde met een ritje in een belachelijk korte achtbaan met toch één heel steil stukje waardoor de dames in het karretje, in de vorm van een doodskist, op de achtbaanfoto wel erg bescheten kijken.

Opmerkelijk: de dames voorin kenden elkaar aan het begin van deze dag nog niet. Angst verzustert.

Uiteindelijk zat er in de hele trip één echt schrikmoment en voelde ik me een aantal keer ietwat ongemakkelijk omdat je dan in het donker zit en niet precies weet wat er komen gaat. Eigenlijk was er dus niet zoveel om bang te van te worden, behalve het gevaar om als vrijwilliger te worden aangewezen en leuk mee te moeten doen met een rollenspel.

Al met al best een leuke activiteit om te ondernemen als je met veel mensen bent en er niet voor hoeft te betalen. In elk ander geval zou ik je een bezoek aan de Amsterdam Dungeon niet snel aanraden, tenzij plaatsvervangende schaamte en korte achtbanen jouw ding zijn. Amsterdam heeft echt veel leukers te bieden, daarom slechts twee van de vijf roze kogels.

Bekijk alle logs van Vladimir