Ik weet niet of het jullie wel eens overkomt, maar zo af en toe zit ik alleen in een kroeg (aan het wachten, studeren, of tijd te doden) en dan komt er een oude man naast me zitten. Hij vertelt over vervlogen tijden, en ik wip heen en weer tussen 'ga alsjeblieft weg' en 'vertel meer!'...

Zo zat ik op de bank met mijn neus in het nieuwe boekje van Drs. P. Het voorwoord van Philip Freriks verheugde me al op een kleine duik in oud Parijs, en ik had al een titel voor deze recensie: Liever Drs. P dan een retourtje Parijs . Deze gevoelens zijn ongeveer vergelijkbaar met de eerste paar minuten als die oude man naast je zit: je hoopt op een inspirerende ontmoeting, die je nog jaren met je mee zal dragen.

Helaas, zodra de man op dreef raakt vliegen de onbekende straten en acteurs je om de oren, en heeft hij het opeens minutenlang over oude landkaarten die hij - och, wat jammer nou! - niet bij zich heeft zodat je niet weet waar hij het nou eigenlijk over heeft.

Gelukkig schrijft Drs. P een stuk beter dan oude mannen in kroegen over het algemeen praten, en werd ik, tijdens het wachten op het moment dat ik het gevoel zou hebben met Drs. P over Parijse straten zou lopen, kostelijk vermaakt.
Het blijkt namelijk dat Drs. P twee krachten bezit die oude mannen in kroegen over het algemeen niet hebben, en dat zijn: zelfspot en weten wanneer op te houden. Vooral die laatste werd door mij hogelijk gewaardeerd, want na het verhaaltje kwamen de gedichten. En hoewel ik van de meeste daarvan al even weinig begreep, kan ik daar al veel meer van hebben.

Want, laten we eerlijk zijn, als je zinnen schrijft als deze, is het al snel goed:
Al stelde hij zijn ballingsoord op prijs
De Seine werd toch nooit geheel die Seine
Hij dacht aan Duitsland en hij had verdriet

Deze strofe gaat over Heinrich Heine. Wie dat is weet ik niet, maar mooi is het wel.

En aangezien dat sentiment voor het hele boek geldt, krijgt Souvenir de Paris van Drs. P van mij 3 van de 5 kogels.

Uitgeverij Nijgh & van Ditmar
128 pagina's
Oktober 2009