Ik ben gestopt met roken. Niet op 1 januari, want daar geloof ik dan weer niet zo in maar vorige week maandag. Ik ben dus nu bijna een week van het roken af. En, bevalt het Ingrid?
Nou, eerlijk? Nee!

Ja, natuurlijk. Ik ben best trots dat ik het vol houd want ik was toch echt bijna een beroepsroker hoor. Al vanaf mijn 14e rook ik en een echt serieuze stoppoging heb ik nooit ondernomen. Dus ja, ik ben best trots maar bevalt het? Nee, eerlijk is eerlijk, ik mis het roken. Niet de nicotine, daar heb ik een pleister voor geplakt maar het inhaleren, de rook door je longen laten rollen en dan langzaam weer uitblazen en dat een hele camel lang. Dat mis ik.

Stoppen met roken, daar heb je karakter voor nodig, ruggengraat. Stoppen met roken is niet voor mietjes. Tot vorige week was zelfs de gedachte aan stoppen me al te veel. Ik associeerde roken met gezelligheid en dacht dus eigenlijk altijd dat als ik zou stoppen het leven een stuk minder gezellig zou zijn. Dat is natuurlijk vandaag de dag volledig achterhaald. Je bent als roker een paria en gezellig is het allang niet meer. Vorig weekend hadden we een etentje. Voor de rokers was er een rookruimte. Wat een depressief hok. Een isoleercel is er knus bij zeg maar. Dat gaf dan ook de definitieve doorslag. Ik stop. Maandag hebben we ritueel afscheid genomen van alles wat er maar te roken was inclusief de inhoud van de asbakken, want als je echt wilt roken steek je zelfs uitgedrukte peuken aan. Echt hoor, als je maar echt wilt. We hebben alles in de toiletpot gegooid en mijn dochter mocht doortrekken. Sinds dat moment ben ik dus officieel gestopt.

De afgelopen maanden waren we ons al psychisch aan het voor bereiden om te stoppen. Lees: op het laatst rookte ik 2 pakjes per dag als een soort van voorschot op het niet meer roken. Ik had een constante pijn op mijn borst die op slechte dagen naar mijn rug uitstraalde. Maandag avond, na een halve dag niet roken was de pijn al veel minder en woensdag voelde ik het zelfs met hoesten niet meer. Wat ik dus had toegeschreven aan spierpijn van het hoesten na een griep, want we zoeken graag verklaringen en excuses om maar te blijven roken, was een direct gevolg van het roken.

Ondanks dat ik het vreselijk mis valt het nog niet eens echt tegen. Ik ben niet chagrijnig. Hooguit reageer ik af en toe wat onverwacht explosief, maar ja ik ben ook nog eens ongesteld dus dat zou heel goed ook daarvan kunnen komen net als het snaaien ’s avonds op de bank. Daar moet ik trouwens vanaf vandaag ook mee stoppen want ik ben als de dood dat ik dik word en dan dat weer als excuus ga gebruiken om toch maar weer te gaan roken. Nee, ik ben er nu af en ik wil er af blijven. Koste wat het kost. [behalve dik worden dan]

De meeste moeite heb ik met de onverwachte momenten. De sigaretten waarvan je weet dat je ze gaat missen, ’s ochtends bij de koffie, ’s avonds na het eten, kan ik redelijk simpel uit mijn systeem zetten want daar ben ik op verdacht. Maar de momenten die me echt moeite kosten zijn de vlagen. Ineens overvalt het me, ik wil nu een sigaret! Deze momenten stap ik niet gemakkelijk over heen en houden soms ook echt lang aan. En dat valt me tegen. Dat maakt het dat ik echt Het Roken mis. Mais, je maintiendrai! Ik stop elke dag het geld dat ik bespaar in een potje en dat schiet hard op als je twee pakjes per dag rekent. Dat, in combinatie met de nicotinepleisters, de hoop van mijn dochter en de gezondheid van mijn lief helpen me geen sigaretten te gaan halen. Vooral de laatste twee redenen zijn voldoende om hier doorheen te bikkelen. Ik moet wel en ik wil gewoon ook echt nooit meer roken. Nooit meer!

Shit, nu heb ik zin in een sigaret.

Een overzicht van mijn columns vind je hier.

Bekijk alle logs van ingrid