Ik ontdekte de wereld van de onenightstands. Ik was totaal onafhankelijk van de mannen waarmee ik sliep (hoewel ik liever niet bleef slapen) en (hoera!) leerde allemaal nieuwe standjes. Het celibaat leek me als voorlopige happy single niets. Bovendien vond ik het wel bij mijn flierefluiterige imago passen.

Na mijn eerste enigszins serieuze relatie had ik alweer schoon genoeg van de liefde. Ik wilde geen gesprekken, geen moeilijkheden, geen afleiding meer. Mijn geluk hangt niet af van het mannelijk geslacht en dat zou ik wel weer eventjes bewijzen. De komende jaren zou ik me focussen op mijn loopbaan. Een man zit toch alleen maar in de weg. Toen ontdekte ik dus de onenightstands.

Na een paar weken van mijn nieuwe leven kwam ik een man tegen. Tijdens een wandeling door het park hadden wij een discussie over onenightstands. Hij begreep het verschijnsel niet zo goed, volgens hem gaf het geen voldoening. Hij vond dat ik een bord voor mijn kop had en ik moet achteraf toegeven (als hij dit zou lezen, zou hij breeduit grijnzen) dat hij volkomen gelijk had.

Er kwam namelijk een moment dat ik me ontzettend leeg voelde. Een soort van wake up call. Met hoeveel mensen had ik het bed inmiddels al gedeeld? Als ik in dit tempo door zou gaan, zou ik binnenkort echt moeten verhuizen (zo veel mensen wonen hier niet). Was mijn lichaam niet meer belangrijk? Was liefde bedrijven niet goed genoeg meer om het neuken achterwege te laten? Was liefde bedrijven niet mooi, en neuken niet ranzig? Geen mannen meer in mijn bed, besloot ik. Ik heb er niets aan overgehouden dan een naar gevoel.

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns en gedichten.

Bekijk alle logs van NasharaRowold