Als je deze film gaat zien dan weet je: dat wordt huilen. De verfilming maakt (misschien nog wel meer dan het boek) keihard duidelijk hoe verschrikkelijk kanker is, en hoe erg het is om een naaste te zien aftakelen. Maar dat is dan meteen de enige kracht van de film.

Stijn is een macho-mannetje. Hij heeft een succesvol eigen bedrijf in Amsterdam, woont met zijn mooie vrouw Carmen en zijn dochtertje Luna in een boerderijtje in Amstelveen. Hij rijdt in een dure auto en in de weekenden struint hij de coolste clubs en dancefeesten af, waar hij het niet zo nauw neemt met de huwelijkse trouw.

Succes is een keuze toch? Ja, totdat je vrouw kanker krijgt. Dat is wat Stijn gebeurt: Carmen krijgt borstkanker en hun gelukkige succesvolle leventje wordt plotseling doorregen met chemokuren, bestralingen, haaruitval, misselijkheid en zelfs amputatie.

Stijn weigert eerst nog om de ernst van de situatie in te zien maar kan er al snel niet onderuit. Zijn liefde en zorg voor zijn vrouw weerhouden hem er niet van om zijn hobby's buiten de deur voort te zetten. In zijn vlucht voor de kanker ontmoet hij Roos en hij wordt verliefd op haar. Roos wordt Stijns 'kanker-vrije zone'.

We weten allemaal hoe het afloopt: Carmen overlijdt met Stijn aan haar zijde. Ze heeft in de laatste weken van haar leven toch kunnen rekenen op de steun van Stijn. Na haar overlijden zet Stijn zijn leven voort met Roos en Luna.

Omdat iedereen Kluuns boek al gelezen heeft, hoef ik in deze recensie niet geheimzinnig te doen over de afloop van de film. Om dezelfde reden heeft regisseur Reinout Oerlemans niet moeilijk hoeven doen over het plot. Dat doet hij dus ook niet: de lijn van het verhaal gaat verloren in het fragmentarische wisselen tussen kanker en dancefeesten.

Als je deze film gaat zien dan weet je: dat wordt huilen. Als je het boek ontroerend vond dan zijn tranen bij de film onvermijdelijk: borstkanker is vreselijk, de bijwerkingen van de chemokuren zijn vreselijk, en Carice van Houten vertolkt de rol van de stervende Carmen aangrijpend.

De verfilming maakt (misschien nog wel meer dan het boek) keihard duidelijk hoe verschrikkelijk kanker is, en hoe erg het is om een naaste te zien aftakelen. Maar dat is dan meteen de enige kracht van de film. De eerste helft is zo fragmentarisch dat het moeilijk is om geconcentreerd het verhaal te volgen. De muziek is overheersend en de tegenstelling tussen de dancemuziek tijdens de stapavonden van Stijn en de pianomuziek tijdens de zware momenten van Carmen doet schools aan. De gebruikte grijstinten maken dit effect nog sterker.

De droge humor uit het boek ontbreekt bijna helemaal, net als de overvloedige verwijzingen naar populaire cultuur (songteksten en Ajax). Je zou zeggen dat dit boek niet zo veel lagen heeft dat het moeilijk te verfilmen is. Dat had beter gekund.

De ondertitel van de film is 'een ode aan de liefde'. Nou vooruit, denken we na afloop: Stijn hield toch wel van Carmen. Maar een ode aan de liefde? Nee, dat is te veel eer voor deze film. Daarom krijgt hij van mij slechts twee (van de vijf) roze kogels.

Mijn andere columns en reviews vind je hier.