Ik val doorgaans niet op mannen met blond haar. Ik weet niet hoe dat komt. Ik weet eigenlijk wel hoe dat komt. Dat komt, omdat mijn natuurlijke voorkeur gewoon uitgaat naar donkerharige mannen. Zo simpel is dat. Toch heb ik gezoend met een hoogblonde man.

In een droom. Met de hoogstblonde man die je je maar voor kunt stellen. Met de meest blauwe ogen ooit. Ik val op donkere ogen. Terwijl er heel veel vrouwen zijn die op hoogblond en blauwe ogen vallen. Nou, die vrouwen zouden jaloers zijn als ze de man zouden zien waar ik mee gezoend heb. Net als in de film. Die man dan. Niet het zoenen. Anders zou ik lucht hebben gehapt. Zoenen in films is namelijk luchthappen. Er komt geen tong aan te pas. En de monden blijven vaak recht en stijf. De tong vaak gespannen achter in eigen keel verstopt. Heel irritant om te zien. Nu vraag je je misschien af hoe ik dat zo goed weet. Nou. Dat komt, omdat ik daar altijd zo naar moet kijken, omdat het zo vreselijk is. Ik kijk vaak naar dingen die ik eigenlijk niet wil zien. Naar misselijk makende dingen vooral. Zoals schouders vol roos van een meneer die voor me zit in de tram. Of een grote meeëter, ontpopt tot puist in een vette, zweterige nek van een te dikke mevrouw. Zo weet ik dus ook dat zoenen in de film luchthappen is.

Ik heb met de blonde meneer geen lucht gehapt. Wel gezoend. Hij keek mij met zijn felblauwe ogen aan en ik weet nog dat ik dacht: ‘Wat kijkt hij romantisch!’ Later, na ontwaken, heb ik me nog ernstig afgevraagd of iemand wel romantisch kan kijken. Ik vroeg ook nog aan een vriendin: ‘Kan iemand romantisch kijken?’ Ze had als antwoord het gepaste: ‘Huh?’ Ik was duidelijk ook niet helemaal mezelf in mijn droom. Maar dat niet mezelf zijn, bleek ook al uit de hoogblonde man en mijn interesse in hem. Hij had ook nog eens een stijle, lok langs, eigenlijk half in, zijn gezicht hangen. Echt zo’n lange. Zo’n BackStreetBoy lok, of weet ik veel welke, niet stoere maar ze denken zelf van wel, jongensband. Zo’n lok. Hij gooide die lok ook af en toe naar achteren met een zwaai die, als het wederom in een film zou zijn, vertraagd zou worden afgespeeld. Waarbij de ogen van de man bij de eerste aanzetting tot haarzwiep nog dichtzitten, maar wanneer het haar naar achter gegooid is, ze zwoel de camera inkijken. Zo deed hij dat.

We hebben gezoend, al weet ik daar weinig meer van. Dat is dan wel weer jammer. Of niet. Want als het helemaal niet fijn was, dan zou ik wellicht mijn droom projecteren op de werkelijkheid en van mening zijn dat alle blonde mannen niet kunnen zoenen. Dat zou de keuzemogelijkheden nog meer beperken en de wereld een stuk onaangenamer maken. Nu val ik in eerste instantie niet op blonde mannen, maar als er nou eenmaal één leuk en toevallig blond is, dan ga ik dat natuurlijk niet uit de weg. Dat zou in de andere ‘alle blonde mannen kunnen niet zoenen’ situatie niet meer kunnen. Kort na het zoenen werd ik wakker en dacht ik op zoek te gaan naar deze man. Ik was duidelijk nog in verwarde toestand. Dat zou ik natuurlijk in het echt nóóit doen. Hij bestaat niet. Dus waar moet ik hem zoeken? Via de media? Dat kan niet! Al gaan boeren in deze tijd via televisie op zoek naar een vrouw, musicals op zoek naar hun hoofdrolspeler, dansvloeren op zoek naar iemand die er zijn of haar dansje op kan doen, rockbands op zoek naar een zanger en zelfs Nederland schijnt op zoek te zijn naar een best idee. Ik kan dus makkelijk op zoek gaan naar iemand uit een droom.

‘Vrouw zoekt blonde droomgod’

TV-hit gegarandeerd!
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease