Iedere ochtend fiets ik dapper naar mijn werk. Vijftien minuten maar. Lekker in de kou. Ik had tijdens de eerste koude dagen het gevoel dat ik er echt zo leuk fris en gezond van zou gaan uitzien. Mijn ultrablanke huid zou dan van die leuke rode blosjes vertonen en ik zou gezien worden als een winterprinses. Zo mooi! Maar...

De kou doet duidelijk iets anders met me. Ik vertoon niet het uiterlijk van een winterprinsesje. Verre van zelfs. Laten we eens beginnen met mijn neusvleugels. Voor het eerst in eeuwen ben ik verkouden. Verstopte neus en dergelijke. Ik zal de ‘en dergelijke’ niet verder toelichten. De verstopte neus snuit ik. Ophalen is teveel werk. Ja, dat klinkt vies, maar het schijnt een stuk gezonder te zijn dan dat gesnuit. Ik snuit mijn neus nu dus. Mijn neusvleugels hebben hier zwaar onder te lijden. Ze zijn rood, ruw en schilferig. En ze doen pijn. Wanneer ik de roodheid probeer te verbergen met mijn Chanel vriendje foundation, lijkt dat eerst heel aardig. Tot ik eens goed kijk en zie dat het goedje tussen de schilfers op mijn vleugels blijft hangen. Jammer.

Dan is er nog mijn mond. Mijn mond die meestal zo mooi rood egaal gestift is. Met een subtiele gloed. In de winterkou zou dit prachtig moeten zijn. Nou, die kou hakt er aardig in. Naast mijn neus is ook mijn mond de pineut. Vellen hangen aan mijn lippen. Oke, kleine schattige velletjes. Droge gescheurde lippen met kloven. Kloven vind ik overigens een ranzig woord. Ranzig trouwens ook. Ik stift toch dapper door. Want een kale bleke mond in de kou, maakt mijn gezicht ziekelijk. Maar een mond met vellen nog charmant krijgen is heel moeilijk, het doorgaans zo egale oppervlak vertoont nu donkere en lichte plekken door de vellen waarachter de lippenstift dik blijft steken. De loshangende velletjes zijn echter wel mooi in kleur. Winter. Fijn.

Mijn ogen zijn altijd mooi ‘smokey’ opgemaakt. Daar kan weinig aan misgaan, dacht ik. Blij dat ik die ogen nog heb. Die leiden de aandacht wel af van de schrale neusvleugels en bevelde mond. Maar, omdat ik zo lekker fiets in de vrieskou, hadden mijn ogen bedacht óók mee te doen in de ruwe, ruige winterlook. Mijn oogleden werden per dag droger. En beroerder. En ineens leek ik méér ooglid te krijgen. Heel gek. Tot overmaat van ramp begonnen ze in latere nachten ook nog op te zwellen, net boven mijn wimperrand. Rood, schraal en dik. Probeer dat in de ochtend nog maar eens sexy te maken. En wimpers zijn behoorlijk moeilijk vindbaar onder zwellingen. Mijn altijd zo mooie diepzwart-paars opgemaakte ogen, vertoonden ineens kraaklijnen, teveel vel en dikke bobbels. Niks opwindends meer aan.

Het werd zelfs zó erg dat ik de dokter heb moeten raadplegen. Ik kreeg mijn ogen beter dicht dan open. Eén grote uitgedroogde, gezwollen boel. En dat is niet handig. Vooral niet op de fiets. Gevaarlijk ook. En zéér, zéér onaantrekkelijk. De dokter had de oplossing al snel op een receptje geschreven en sindsdien ga ik met vette klodders op mijn ogen door het leven. Oogschaduw vloeit door de vettigheid zo mijn hele gezicht over; ‘smokey face’.

Mijn twee weken geleden nog zó leuke frisse uiterlijk, waarvan ik hoopte dat het extreem winterwonderschoon zou worden, is nu een kansloos roodgloeiende, opgezwollen, schrale toestand.

Winter. Ik ben er slecht in.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease