Al eerder heb ik verteld dat ik mentaal twaalf jaar oud ben. Vandaag word ik achtentwintig. 28. En ik vind het een beetje eng, want in de laatste maanden van mijn 27e jaar heb ik mijn leven best radicaal omgegooid.

Ontbijt heb ik nog steeds geen kaas van gegeten, zo had ik eergisteren moussaka als ontbijt. Maar ik vind nu wel dat ik eindelijk volwassen genoeg ben om mijn leven zo in te vullen als ik het zelf wil. Per 1 januari 2010 heb ik mijn baan opgezegd. Ik werkte bijna vijf jaar bij een grote bank slash verzekeraar. Leuke baan, fijne collega's en een vast contract, wat een redelijke zeldzaamheid is in deze tijd. Goede doorgroeimogelijkheden en een fijne manager die me steunde. En wat doe ik? Ik ga weg.

Waarom? Om freelancer te worden. In deze tijd ja.

Al als kind schreef ik. Zelfs mijn wiskundeschriften staan vol met verhaaltjes. Echter heb ik me nooit beseft dat ik daar gewoon mijn fulltime baan van kon maken, dus heb ik de meest uiteenlopende carrières gehad en geen van allen hadden iets met tekst te maken.

Ook al ben ik op sommige gebieden nog lang niet volwassen, ik vind achtentwintig een mooie leeftijd om van mijn droom mijn werkelijkheid te maken. Het is nu later, en ik ben groot. En ik vind het eng. De afgelopen periode heb ik niets anders gedaan dan mezelf verkopen en mensen er van overtuigen dat ze echt mij in willen huren. Heel veel van die mensen zeiden nee, eentje zei ja en met de tweede heb ik volgende week een gesprek. Mijn freelance carrière dreigt zowaar nog bijzonder succesvol te beginnen ook.

Toch vind ik het raar. Achtentwintig jaar, trillend op mijn benen. Gelukkig weet ik dat ik niet alleen ben en dat de briljante meneer achter xkcd getuige dit stripje volwassen zijn net zo moeilijk vindt als ik.

Op de foto zie je mij trouwens met een blonde pruik op en in verkleedkleren singstarren. Gewoon omdat het kan. Ik was niet alleen. Mijn beste vriendin deed mee en ze is nóg ouder dan ik. Wel tien dagen.

Bekijk alle logs van Judith