Ik begrijp dat het een boude stelling is, maar het is echt waar. Walvissen zijn egoïstische hufters en verdienen het om afgeschoten te worden door wrede Japanners. Ik bedoel, als jij met je logge lijf voor zo'n harpoenschip zwemt en af en toe heel sierlijk uit het water springt om te bewijzen dat je zoveel beter bent dan die mensen met hun bootjes, tsja, dan vraag je er ook wel een beetje om om geharpoeneerd te worden.

Discovery Channel zendt alweer een poosje het programma Whale Wars uit. In dit programma zien we Paul Watson, die zelf iets van een walvis heeft. Hij is namelijk ook een dikke en egoïstische hufter. Misschien ook wel daarom voelt hij zich zo verbonden met het lot van de walvis. Voor zover ik weet is hij 's werelds eerste walvisextremist. Hij is zelfs zo extreem walvis dat hij door Greenpeace uit hun clubje is gezet. Dus nu doet Paul alles zelf. Hij heeft een oud en aftands schip op de kop weten te tikken en heeft deze de Steve Irwin gedoopt. Omdat Steve ook van dieren hield. Dit schip is niet geschikt voor de zuidelijke (ijs!)zeeën, maar toch vaart meneer Watson daarheen, want daar zijn walvissen en dus ook Japanse walvisjagers.

Laatst probeerde zo'n Japans schip een walvis te harpoeneren en dat vond Watson keigemeen, dus ramde hij zijn gammele bootje tegen dat harpoenschip aan. Vervolgens schreeuwde hij moord en brand omdat die wrede Japanners zijn schip kapot hadden gemaakt. Typisch iets wat een walvis ook zou doen. Eerst tegen een harpoenschip aanzwemmen en vervolgens een beetje piepen dat je ingewanden worden opgeblazen met een staaf dynamiet.

Paul Watson zit niet alleen op die boot, hij heeft een hele stapel vrijwilligers om zich heen verzameld. Voornamelijk veganisten die dol zijn op walvissen. Sommigen van die mensen zijn bereid om te sterven voor hun nobele doel, dus werd in het eerste seizoen van Whale Wars een van die Japanse schepen ge-enterd. Twee veganistische hippies sprongen aan boord van het schip en wilden zich vastketenen. De Japanners werden hier best boos om en hebben die mensen toen gegijzeld, met een internationale politieke rel als gevolg. Dankzij bemiddeling van de Australische overheid, werden de kapers (of gegijzelden, afhankelijk van hoe je het wilt bekijken) vrijgelaten.

En wat deden de walvissen vervolgens? Niets. Nog geen bedankje. In tegendeel, die domme walvissen besloten al snel weer om vrolijk voor harpoenschepen uit te zwemmen. Een van de veganistische hippiemeisjes aan boord van de Steve Irwin had tranen in haar ogen. 'Ze zijn ook zo goed van vertrouwen hè, de walvissen. Kunnen zich niet voorstellen dat ze in levensgevaar zijn.' Nee. Walvissen zijn niet goed van vertrouwen, het zijn egoïstische hufters. Het kan ze geen fuck schelen dat jij ze met je gammele bootje probeert te redden. En het kan die walvissen al helemaal niets schelen dat de Steve Irwin onder de Nederlandse vlag vaart en de band tussen Nederland en Japan verslechtert door dat gedoe met die walvissen.

Boeit ze niet. Ze hebben namelijk een hekel aan Nederland, want hier zwemmen ze toch niet lekker, tussen alle windmolens en boortorens door. Egoïstische hufters.

Bekijk alle logs van Judith