2009 loopt bijna op zijn einde en dan wordt het tijd om terug te blikken. Tijd om terug te kijken op een muzikaal jaar. Bij deze wil ik graag van de gelegenheid gebruik maken om jullie allemaal te bedanken. Bedankt dat jullie voor mij hebben gespeeld. Bedankt dat jullie 2009 het onbetwiste muziekjaar voor mij hebben gemaakt. Wat heb ik een hoop gezien dit jaar en wat was het goed. Bij deze een ode aan alle muziekgoden van 2009…

Om te beginnen was daar René Froger. Ik hoor je denken: “een muziekgod?”. Nou, ik moet je er gelijk in geven. Als ik heel eerlijk ben dan heb ik René begin dit jaar gezien tijdens het DSB Bank gala in het AZ stadion. Mooi dat ik het feest nog heb mogen meemaken voor de val van de bank, de sfeer was dan ook geweldig, maar de muziek was uiteraard klote. (Ook Dennis van der Geest van de Lassie reclame kon dat niet verhelpen met z’n draaitafels)

Wie wel goed waren dit jaar? Waar moet ik beginnen… Dit is een absoluut topjaar geweest voor mij wat betreft optredens en dan vooral legendes. Voor wie het nog niet door heeft, ik ben een zelfverklaarde muziekofiel. Al sinds ik de basisschool ben ontgroeid (en daarmee ook de Spice Girls en de Backstreet Boys achter me heb gelaten) ben ik hevig geïnteresseerd in (goede) muziek. Alle ska, punk en reggae bandjes ben ik afgelopen met mijn vriendinnen. Inmiddels ben ook ik iets ouder geworden en is mijn smaak daardoor ook verbeterd. Met dit jaar als absoluut hoogtepunt van de beste optredens in binnen en buitenland.

Zo was ik deze zomer op het Duitse festival Melt! en heb daar Aphex Twin gezien. De DJ met het lelijke gezicht die al meer dan twintig jaar plaatjes aan elkaar draait op zijn eigen, experimentele manier. Daarna waren daar op het Belgische grasveld van Pukkelpop de onbetwistbare grondleggers van alle (ik herhaal alle) elektronische muziek die menig puisterige puber nu luistert op zijn iPod: Kraftwerk. “Sie ist ein modell und sie sieht gut aus”. Kan het rauwer en simplistischer dan dat? Wat mij betreft niet. Daar was ook nog de verrassing van het jaar; Faith No More. Ik kende ze eerlijk gezegd alleen van de welbekende hit: “Easy like Sunday morning”. Na een break van tien jaar waren ze toe aan een comeback en wat voor een! Ik heb een uur met open mond staan kwijlen, serieus!

En dan is er als laatste nog een band die extra aandacht verdient: The Mars Volta. The Mars wie? Het zal de meeste mensen niet bekend in de oren klinken en dat is maar goed ook. Op die manier blijft deze progressieve symfonische rockgroep exclusief en eerlijk is eerlijk: Het is niet de meest toegankelijke muziek die ooit is geproduceerd. Maar wat kunnen die gasten muziek maken zeg! De gehele jaren ’60 zijn gisteren voorbij gekomen (waar ik ze heb gezien in de 013 in Tilburg incl. vaders) en samen hebben we heerlijk staan genieten. Dus bij deze ook van mijn vader: Jongens, bedankt en op naar een muzikaal 2010!

Meer lezen? Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.

Bekijk alle logs van NicFinch