Het is fijn om goede doelen te steunen. Een kleine jaarlijkse bijdrage aan zielige mensen, zielige dieren of zielige bomen geeft een goed gevoel. De Dierenbescherming kan al jaren rekenen op mijn steun. Ondanks dat mijn vrienden de spot dreven met de leus "zit uw dierenhart op de juiste plaats?" stortte ik trouw mijn jaarlijkse bijdrage. Maar vandaag ga ik mijn lidmaatschap opzeggen: de Dierenbescherming heeft het helemaal verbruid!

En niet alleen de Dierenbescherming. Ook het Rode Kruis, Unicef en Milieudefensie beginnen me op de zenuwen te werken met hun wanhopige schreeuw om aandacht en geld. Niet alleen via e-mail maar ook via post en telefoon word ik overstelpt met smeekbedes. Mijn brievenbus voor papieren post heeft helaas geen 'report spam'-knop; wel een ja/nee-sticker maar die werkt niet tegen geadresseerd reclamedrukwerk.

De Dierenbescherming maakt het echt te bont: ze grijpt elke zomervakantie, kerstvakantie en dierendag aan om mij zielige verhalen en zielige plaatjes van (asiel-/huis-/vee-)dieren op te sturen. Verzoek om een extra donatie. Hup, in de prullenbak ermee; wees eens tevreden met mijn vaste jaarlijkse donatie!

Op de tweede plaats staat het Rode Kruis. Zo tegen Kerst komen ze weer volop telefonisch in actie. Ik wil echt niet onaardig doen tegen een jongeman die bijklust bij het Rode Kruis maar telefonisch om geld smeken is echt heel erg vervelend en ondankbaar. Moeten ze zich schamen? Nee, want ze zijn het Rode Kruis en ze doen heul veul goed werk. Inslikken dus die ergernis.

Reclame maken bij vaste klandizie is trouwens niet alleen een gewoonte van goede doelen. Ook verzekeraars en uitvaartverzorgers hebben er een handje van. Post van DELA is meestal belangrijke post, toch? Nee hoor, het merendeel is spam: "Zijn uw nabestaanden wel verzekerd na uw overlijden? Bekijk onze shiny folder en sluit een extra polis af." Nee, nee en nog eens nee!

Het allerergst was de brief die ik vorige week kreeg van het tijdschrift Onze Taal, waar ik als taalfreak al jaren een abonnement op heb. "Het genootschap Onze Taal," begonnen ze hun brief die me meteen al de kriebels bezorgde, "vraagt u om een extra donatie aan het einde van het jaar." In de prullenbak ermee.

P. doet alleen nog maar anonieme stortingen naar goede doelen. Dat lijkt de enige oplossing. De Dierenbescherming kan in 2010 niet meer rekenen op mijn steun - ik stap over naar Wakker Dier. Krijg ik tenminste ook geen verspillende glossy's meer in de brievenbus.

Zo, nu ga ik even langs bij mijn werkgever om wat extra salaris te vragen; dat lijkt me wel een goed idee zo aan het einde van het jaar.

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan