Ik ga, omdat het in de ochtend te glad is om te fietsen en op de terugweg te donker om naar huis te wandelen, soms met de tram. Ik haat de tram. De mensen in de tram vooral. En hun gewoontes. Asociaal dat ze zijn! Het begint al als ik de tram in stap. Áls dat lukt...

Ik fiets of wandel graag naar mijn werk. Ook in de sneeuw. Ook al vind ik sneeuw, in tegenstelling tot zo’n tachtig procent van de bevolking, niet leuk. Sneeuw wordt vies en mijn voeten nat. Dus heel soms ga ik met de tram. Als het echt niet anders kan. En als ik in de tram wil stappen, heet dat geen stappen. Ik moet me in de tram storten. Met mijn hele lijf duw ik wat mensen opzij. Nee, ik ga recht op ze af zonder te stoppen. Voorheen vroeg ik beleefd of men opzij wilde gaan hoor. Maar dat heeft in lijn 23 geen zin. Duwen en ghetto achtig kijken werkt beter. Nou ja, dat werkt eigenlijk ook niet, maar ik sta uiteindelijk wel in de tram, in plaats van er half uit te hangen of nog buiten te staan.

In de tram hoef ik me niet vast te houden. Ik word prima klem gezet tussen alle mensen. En het stinkt in de tram. Met een beetje geluk staat er iemand die zojuist parfum of after shave heeft opgespoten, al is dat is sporadisch aan het eind van een werkdag. Het is in de tram muf, zweterig en benauwd. Zo stond er onlangs een knoflookmevrouw naast me. Ze had bedacht dat het wel leuk zou zijn te gaan bellen in de drukte en stond met haar gezicht recht voor mijn gezicht. Een knoflookwalm door de tram en mensen die zich tevergeefs probeerden om te draaien als gevolg. Ik probeer in de tram zo lang mogelijk mijn adem in te houden tussen de haltes, en de door openende deuren frisse lucht, in. Maar dat is vaak te lang.

Een halte in zicht. Gelukkig.

De deuren gingen open en er stapten wat mensen uit. Er kwamen ook weer wat mensen binnen. Omgekeerd eigenlijk. Bij het in en uit stappen in de tram stappen de mensen niet eerst uit de tram en daarna in de tram, wat logisch zou zijn, nee mensen duwen zich eerst in de tram en daarna moeten er nog wat mensen uit. De mensen die erin moeten zijn denk ik erg bang dat de tram ineens wegrijdt. Bijzonder. En irritant. Bijzonder irritant. Er kwam een man met twee kleine kinderen binnen. Ik wilde mijn tas niet tegen hun hoofdjes stoten, dus deze hield ik krampachtig hoog in de lucht.

Naast mij stond een grote man. Met een muffe, oude jas. Klam, door de sneeuw. En de vrouw die mij aan de voorkant klem had gezet, had zeer vieze nagels. Deze zag ik, omdat zij zich vasthield aan een paal in de tram, precies op ooghoogte. Mijn ooghoogte. De man met de muffe jas ademde hard. Door zijn neus. Ik voelde steeds een krachtige luchtstroom langs mijn gezicht, terwijl ik nog angstvallig mijn adem inhield. Ik was bijna bij mijn halte toen ik het niet meer volhield en een volle teug adem haalde, door mijn neus, precies op het moment dat de man weer eens flink uitademde door zíjn neus. Ik voelde zo zijn ademstroom mijn neusgaten invloeien. En dit stonk ver-schrik-ke-lijk. Ik werd er misselijk van en zo keek ik ook. Maar ik heb, in verband met vrolijk kerstgedoe, maar niets gezegd. Dat zou misschien ook een beetje gek zijn:

‘Meneer, u stinkt uit uw neus..’
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease