Ik heb via internet een meisje leren kennen. Best spannend. De eerste week hebben we gemaild en daarna zijn we voorzichtig overgestapt op chatten. Elk woord zorgvuldig afwegen en proberen in elke zin ultiem grappig, spontaan en sexy tegelijk te zijn, erg vermoeiend. Daarnaast natuurlijk ook elke reactie van haar kant tot in den treure interpreteren om te kunnen peilen hoe ik in de smaak val. We wisselden hyvespagina’s uit (maar niet voordat ik mijn fotosectie had opgeschoond) en kwamen steeds dichterbij het onvermijdelijke: een eerste date.

[img]http://www.pinkbullets.nl/files/internetdate (200 x 133).jpg[/img]

Zelden zo zenuwachtig geweest als toen. Ik kom meisjes meestal spontaan tegen, nooit om 8 uur ’s avonds voor Amsterdam Centraal Station omdat we daar hebben afgesproken. Ik wist natuurlijk al het nodige van haar, en zij van mij, maar was er nog niet over uit of dat een voordeel of een nadeel zou zijn. Algemene eerste kennismakingsgesprekken hadden we online al gevoerd en daarmee de nodige ijsbrekers en koetjes en kalfjes verbruikt.

Om vijf over acht was ze er nog niet. Shit, straks komt ze niet, of erger, heeft ze me zien staan en is omgedraaid. Gelukkig belde ze met de boodschap dat ze me nog niet gevonden had (leuke stem, die kende ik namelijk nog niet) maar toch echt in de buurt moest zijn. Toen kwam ze aanlopen. Wauw. Nog leuker dan op hyves. Van de zenuwen, waar aan de buitenkant uiteraard niets van te merken was, vergat ik haar aan te kijken. Gelukkig gaven we elkaar gewoon drie zoenen (niets gênanter dan een zoen inzetten en met een kil handje worden afgedaan) en liepen we naar een kroeg die ik zeer zorgvuldig had geselecteerd.

Over gebrek aan gespreksstof had ik me voor niets zorgen gemaakt. Ik zat in een spraakwaterval die pas afnam toen we bij de kroeg in kwestie waren aangeschoven. Ze bestelde wijn. Goed teken, dan is ze in elk geval niet bang dat ik haar dronken wil voeren om me daarna aan haar te vergrijpen en haar levenloze lichaam in een gracht te dumpen. Het blijft immers een internetdate.

Het was gezellig. We namen nog een wijntje en nog één en keuvelden over de zin en onzin van dingen. Ik maakte een grap en ze raakte mijn been aan bij het lachen. Aangezien ik even daarvoor had besloten dat zij zomaar de nieuwste liefde van mijn leven zou kunnen worden en ik haar daar alleen nog even van moest overtuigen, was ik daar blij mee.

En dan, het altijd ingewikkelde afscheid. We liepen naar het station waar ik haar op de trein huiswaarts zou zetten.
Drie zoenen, waarvan de derde beduidend dichter bij de lippen werd geplaatst dan de eerste.
“Nee wacht, ik loop nog wel even met je mee naar het perron.”
Daar is het fluitje al.
Een zoen, maar nu een echte.
Welke trein?

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Vladimir