Ik kende de vrouw daar naast mij gezeten niet, ik was haar huilend tegengekomen in het park. 'Sorry, ik kan dit niet.', zei ze. Ik glimlachte voorzichtig, 'Ik schrik niet zo snel, hoor'. 'Ik moet je vragen of ik misschien geld van je kan lenen.' Dit verbijsterde me totaal. 'Waarom? En hoeveel?' Zes euro had ze nodig om bij De Terp (lokale daklozenopvang) te overnachten.
Ik keek nog eens goed naar de vrouw. Ze zag er goed uit, ietwat getekend door de jaren en misschien een ongelukkig leven, maar al met al was ze verzorgd. Ik kon niet geloven dat deze vrouw soortgelijk was aan onze centrum-zwervers. Dat ze überhaupt een dakloze was, ging er bij mij niet in. 'Wil je het verhaal horen?' Natuurlijk wilde ik het horen, zo niet uit medeleven dan wel uit nieuwsgierigheid en oprecht ongeloof.
Ze vertelde over een man die ze had ontmoet. Ze was stapelverliefd op hem en dacht ware liefde bij hem te hebben gevonden. Na een maand of vier trok ze bij hem in en enkele maanden later, (waarin de hechtheid in de relatie al ietwat was afgezwakt en er steeds frequenter ruzies ontstonden) raakte ze zwanger. Toen A. negen maanden later van het kind was bevallen, was ze dolgelukkig.

De artsen vertrouwden het echter nog niet helemaal en deden wat testen. De baby bleek een hartafwijking te hebben en na enkele dagen was het jongetje dood. Na dit abrupte verlies raakte A in een depressie. Haar vriend kon hier absoluut niet mee omgaan en nog vaker ontstonden er ruzies die weleens in klappen konden eindigen.
Twee dagen voor dit gesprek had haar (inmiddels ex-)vriend haar op straat gezet. Zonder geld, zonder kleding, zonder wat dan ook. Hij deed de deur niet meer open, haar familie woonde in Arnhem en zwartrijden vond ze niet kunnen. Hier kende ze niemand om naar toe te gaan, aangezien ze voor hem hierheen is verhuisd en nooit naar buiten mocht. (Pardon? Ja, dat zei ik ook.) Hem aangeven wilde ze ook niet, want daar was ze te trots voor.
De avond voor ik A ontmoette had ze onder een brug geslapen, omdat ze niet durfde te bedelen om geld. Ze was al bezig met een uitkering en een huisje, maar dat zou nog wel een aantal weken duren. Hoe afschuwelijk is het dat zoiets kan in ons fantastisch geregelde Koude Kikkerlandje? (inderdaad, Koud en Kil). Ik zat bijna met tranen in mijn ogen te luisteren, zo walgelijk vond ik het hele verhaal. Stel je voor dat je zo'n afschuwelijke periode achter de rug hebt (je wordt opgesloten - want dat is het - en mishandeld door je eigen vriend, je verliest je kindje) en je vervolgens op straat moet slapen! Op STRAAT!!!

Ik moest haar teleurstellen. Zojuist had ik mijn laatste geld uitgegeven aan cadeautjes voor de feestdagen. En een blokje op een stokje: chocolade met cointreau-vulling voor in de melk. Want plain milk is natuurlijk niet goed genoeg voor mij. Ik wil een smaakje! Ik voel me vies mensen, ik voel me vies.
Merry Christmas to you all.

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns en gedichten.

Bekijk alle logs van NasharaRowold