“Doe het nou niet, je krijgt er spijt van” Zei mijn moeder.
Ik was achttien jaar en wilde een tongpiercing. En nu vijf jaar later ben ik het met haar eens. Ik had het niet moeten doen.

Ik heb een week moeten leven op soepjes, toetjes en fruithap. Dat ging prima. Ik was immers trotse bezitter van een stuk staal in mijn mond. Verder ben ik expert op het gebied van ontstekende piercings maar heb ik opvallend weinig last gehad van mijn tongpiercing.
Zie je nou wel dat mijn moeder zich aanstelde.

Vorige maand beet ik voor het eerst veel te hard op een stukje stokbrood en brak ik een stuk kies af omdat mijn piercing er tussen zat.
De boze ‘hate to say I told you so’ blik van mijn tandarts staat in mijn geheugen gegrift. De rekening trouwens ook.

Daar was mijn déjà vu, ik zat op de bank en was voornemens een stukje stokbrood in mijn mond te schuiven. Omdat ik mijn gebit verder wilde sparen haalde ik mijn piercing eruit, stak deze in de zak van mijn vest en zo kon ik naar hartenlust kauwen.

Toen kwam dat moment dat ik onze hond de bank zag aflikken, vervolgens kauwen op iets dat we hem niet gegeven hadden en ik een voorwerp uit mijn vestzak was verloren.
En ja, de hond had zich zojuist tegoed gedaan aan mijn tongpiercing.

"Geeft niks" zei mijn vader. “Vroeger of later zal hij toch een keertje moeten poepen en dan heb jij je piercing terug.”
Ik probeerde de koude rilling over mijn rug te negeren en zocht hardnekkig verder naar mijn piercing. Welke hond is er nou zo stom om een stuk staal door te slikken?

Uiteindelijk heb ik op internet een nieuw exemplaar besteld. Die zal volgende week arriveren.
En op dat moment hoor ik mijn moeder roepen; “Ik heb je piercing gevonden hoor!” Onze hond liep kwispelend naast haar en in een nanoseconde besloot ik dat ik geduldig ga wachten tot de postbode er is.

--------------------------------------------------------------------------------------
Voor al mijn columns klik hier.

Bekijk alle logs van Leura