Echt, ik vond het helemaal niet erg om vorige week te werken. Redelijk ontspannen kon ik een en ander afronden en mijn ladeblok uitmesten. En in de trein was het ook lekker ontspannen. Totdat de conducteur hoofdschuddend naar mijn treinkaartje keek.

“Mevrouw, u mag pas vanaf 9 uur met korting reizen” en nog voordat ik mij kon verweren liet hij mij op zijn kastje zien dat vandaag de compensatie voor de sneeuwmalaise niet gold. “Maar ik heb gewoon een voordeelurenabonnement en tussen kerst…” en weer werd ik bijna afgekapt. “… en oud&nieuw mag je ook voor 9 uur met korting reizen” sputterde ik nog. Ik haat dat, dat mensen doen alsof ik onnozel ben “mevrouw, ik ga niet met u in discussie” en hij beende weg. “Ja tuurlijk joh” spuugde ik achter hem aan. Loop maar weg. Met je mooie pet.

Weg rust. Nu was hij weggelopen. Ik kan er zo slecht tegen, mensen die in een discussie weglopen. Lafaards zijn het. En in plaats van naar de mooie plaatjes van de Top2000 te luisteren zat ik nu na te denken waarom ik een hekel heb aan mensen die weglopen. Het maakt de strijd onbeslist. Mensen die weglopen zijn eigenlijk bang dat ze het recht niet aan hun zijde hebben staan. Als die conducteur zeker had geweten dat hij gelijk had, had hij mij gewoon een fijne boete gegeven. Nu werd ik bijna kwaad omdat ik geen boete had gekregen. Want dan had ik fijn de folders erbij gesleept en een scheldbrief geschreven naar de NS.

Maar nu kon ik mijn woede nergens meer op richten. Ik zat nog lekker na te stomen tot Utrecht Centraal. “Keep running around in denial” murmelde ik nog maar. Ik begon ook de soorten ruzies en het nut ervan te fileren. Je hebt meningsverschillen. Dat kun je oplossen door compromissen te sluiten of op een aardige manier vragen waarom de ander zus vond en wat hij van zo vond. Daar is uit te komen. Dan heb je de hele onredelijke ruzies waarbij het doel is om de ander te kwetsen. Maar iemand die een ander probeert te kwetsen is zelf bij voorbaat een verliezer, want die heeft geen redelijke argumenten om de ander te bestrijden. En dan heb je de welles-nietes ruzies. Die gaan over wat waar is. En die zijn heel makkelijk op te lossen door te rade te gaan bij een wijzer iemand of wikipedia. Deze ruzies kun je ook wat luchtiger maken door er een weddenschap van te maken. Maak er samen een sport van om er beiden wijzer van te worden.

Utrecht Centraal was in zicht. Ik was al voorbereid op de volgende conducteur die wat ging zeggen van mijn kaartje: “begin jij nou ook al?!”. De wijsneuzerige conducteur kwam terug. Ik kon aan zijn lichaamstaal zien wat hij net had gehoord van zijn collega’s. Hij hing schuin aan de bank, net als een puppie die zijn hoofdje schuin houdt. Als hij nou nog steeds overtuigd was van zijn gelijk, was hij wel wijdbeens midden in het pad gaan staan en had hij zijn kastje er weer bij gepakt. Ik scande op twee woorden: “inderdaad” en “excuses”. De stoom trok op, de trein stopte. Als iedereen nou gewoon zijn werk goed zou doen, leverde dat minder stress op. En mij altijd gelijk geven natuurlijk, dat is ook heel rustgevend!

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Kirin