Het begon in het vliegtuig, toen ik volledig in beslag genomen was door Niccolo Ammaniti. Deze Italiaan wist me zo mee te slepen in zijn boek, dat een vliegtuigkaping me volledig zou ontgaan. A (mijn vriend) vroeg me iets, maar dat drong niet meteen door in mijn Ammaniti-vacuüm. Toch hoorde ik hem vaag. Ik produceerde, half in mijn boek, een geluid.

“Oh dat klinkt lief, doe dat nog eens”
Ik fronste en begon na te denken, ik deed namelijk niks. -“Wat?”
“Dat geluidje”

Een andere keer zat ik volledig geconcentreerd te schrijven. Ik kijk heel boos als ik geconcentreerd ben. Misschien gebruik ik concentratie als excuus om een ongegeneerd boos te kijken als ik daar zin in heb. Hoe dan ook, ik hoorde op de achtergrond weer een geluid. Mijn vriend zei iets, maar ik verstond het niet in mijn zoektocht naar De Perfecte Slotzin.
”?”, zei ik.
Daar was het weer. “Je doet het weer!” riep A enthousiast.

Wat? Jou niet verstaan? Mijn eigen wereldje verkiezen boven wat jij wilt zeggen? En daar ben je blij mee?

Onbewust had ik vertedering opgewekt bij A. Niet door romantische volzinnen, maar door een geluidje dat ik blijkbaar produceer. Het caviageluid. We kwamen erachter dat het geluid precies is hoe je een vraagteken uitspreekt. A probeerde het na te doen, maar het klonk toch anders.

“?” is het geluid dat cavia’s maken. Daarom denk ik dat cavia’s nieuwsgierige dieren zijn. Of ze zijn voortdurend verbaasd. Aangezien deze diertjes veel vragen lijken te hebben, denk ik dat ze filosofisch aangelegd zijn. Een snelle blik op Wikipedia leert echter ook dat ze hun eigen poep opeten.

Tsja.

Het caviageluid komt een stuk vriendelijker over dan het harde “huh” of het brutale “wat?”. Het geluid zegt: ik hoor wel iets, maar ik luister nog niet. Let er maar eens op: maak jij ook caviageluiden?

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.

Bekijk alle logs van Elly