Een geruststellende (en benauwende!) gedachte
dat de ziel aan iemand toebehoort, naast aan jezelf
uiteraard

Op aarde, of gedurende de zoektocht
naar een ontmoeting of eenwording met God
(in mijn gedachten genaamd het geheel)

vertrekt het hart, nu laborieus, dan luchtig
- alsof het niets is-
en gebroken of slechts beurs neemt zij weer deel
aan de terugreis om opnieuw haar punt te maken;

Leven is progressie, zelfs indien er sprake is
-lijkt te zijn- van regressie, teloorgang
en verval

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns en gedichten.

Bekijk alle logs van NasharaRowold