Bij die woorden schieten mijn schouders automatisch omhoog en krijg ik een koude rilling over mijn rug.
Ik ben geen winnaar, ook geen gelukstreffer.

Sinds een maand sport ik. Toen ik zeven jaar was had ik namelijk al een zichtbaar zwakke rug. Maar niet getreurd, deze zou op latere leeftijd redelijk kunnen functioneren mits ik zou gaan sporten en spierversterkende oefeningen ging doen. Nu, zestien jaar later heb ik de raad opgevolgd en twijfelde ik nog even of ik mijn oude schoolarts vol trots zou bellen om hem te vertellen over mijn heldhaftige daad.

Omdat het lesrooster nog niet geheel in mijn netvlies zit gebakken was ik ontzettend fanatiek opzoek naar het witte blaadje maar deze bleef onvindbaar. Zie je nou wel dat sporten niet goed voor je is!
Op de weg naar huis bedacht ik me dat ik best even langs de sportschool kon rijden om een nieuw blaadje te halen.

Met mijn witte pak stormde ik naar de balie en greep een rooster uit de lectuurbak.
“Wat kom jij doen? Ga je sporten in dat kloffie?” vroeg de medewerker die mij met grote ogen zat aan te staren.
Ik legde uit dat ik nou eenmaal een grote sloddervos was en niet meer wist hoe laat mijn Zumba les zou beginnen. Als troost voor het extra ritje kreeg ik een kraskaartje.
“Als je slim bent, kras je drie vliegtuigjes open en dan win je een reis naar Milaan!”

Ik bedankte de beste man en liep naar de auto. Omdat dit het derde kraskaartje was wat ik had gekregen besloot ik om er toch maar eens eentje open te krassen. Het eerste vakje hield een vliegtuig verborgen. Ik verplaatste mijn wijsvinger (want de echte diehard krast gewoon ordinair met zijn vingers) naar het tweede vakje en wachtte tot de smiley of het autootje zich liet zien.
Dit was niet het geval, vliegtuigje twee keek mij vrolijk aan.
De neiging om het kaartje weg te gooien was groot, maar mijn nieuwsgierigheid groter.
En daar brak mijn klomp.

Ik had zowaar drie vliegtuigjes en was een stapje dichterbij de reis naar Milaan!
Zo blij als een kind vulde ik mijn gegevens in en gaf het kaartje af bij de balie.
“Wauw, drie vliegtuigjes! En nou maar hopen dat je de reis naar Egypte wint.” Zei de vrouw die het kaartje in ontvangst nam.
Een stilte viel.

Ik keek achter mij en zag een poster van een vijfsterrenhotel omringd door zand en piramide’s.
Ik maak mezelf niet te euforisch want de trekking is pas over een paar weken. Maar ik ben voor het eerst in mijn leven akelig dicht bij het winnen van een prijs!
De troostprijs, een bezoekje aan Milaan zou ik ook geen ramp vinden trouwens.
Misschien is sporten toch zo slecht nog niet..

--------------------------------------------------------------------------------------
Voor al mijn columns klik hier.