Theodor Holman en Theo van Gogh zijn jarenlang bevriend geweest. Over deze vriendschap heeft Holman nu een boek geschreven, geheel in sonnetten. Ik moet toegeven, dat leest best lekker weg. Nu vind ik het altijd wel fijn om over beroepsprovocateur Van Gogh te lezen, maar Holman laat een kant zien die ik nog niet kende van Theo. Namelijk de dikke vriend.

Toen de twee elkaar leerden kennen, was het leven van Holman vrij saai. Hij werkte als docent Nederlands, was getrouwd en had een kind. Het is dan ook niet vreemd dat hij ‘viel’ voor de –toen nog- slanke en wilde womanizer, de regisseur Theo van Gogh. Van Gogh leefde groots en meeslepend, zat vol wilde ideeën en hechtte veel waarde aan de mening van Holman. Ook vond hij dat Holman voor zijn ware aard uit moest komen, Van Gogh was er van overtuigd dat er een sadist, een ware Markies de Sade in Holman schuilde. Het gevolg? Een serie ranzige sonnetten.

Het lijkt allicht overbodig om te zeggen, maar een boek van Holman over zijn vriendschap met Van Gogh, is niet geschikt voor lichtgeraakte mensen. Theo, Theo is voor de doelgroep een fijn boek. Blijkbaar behoor ik tot de doelgroep, want ik vind sonnetten fijn én de verhalen van Holman bijzonder leuk om te lezen.

Holman is in dit boek heel erg open geweest. Over zijn eigen angst, zijn eigen falen, maar ook over de angsten van Theo en de bijna kinderlijke naïviteit waarmee ze aan bijvoorbeeld Submission werkten. Ayaan Hirsi Ali waarschuwde hen over de woede van de moslimgemeenschap, maar zowel Van Gogh als Holman kon zich oprecht niet voostellen dat mensen zich zo kwaad zouden maken over een saaie film. (Theo had geopperd wat onthoofdingen toe te voegen, dat zou het allemaal wat spannender maken.) Ook veel conflicten van Theo worden in dit boek aangestipt of verklaard. Theo vs. Leon de Winter, Theo vs. Hugo Brandt Corstius, Theo vs. Marcel van Dam enzovoort, enzovoort. Eigenlijk was het continu Theo vs. de hele wereld, waar hij het vaak zelf naar maakte, ook al had hij honderd keer gelijk.

De sonnetten zijn aangevuld met noten, waarin gebeurtenissen of personen worden toegelicht. In deze noten zit ook nog veel humor en venijn, zoals in mijn favoriete noot;

Kortom, als je van sonnetten over vol leven, ongemanierdheid, wilde ideeën, liefde, vriendschap, politiek en vooral mooie films houdt, is dit boek een aanrader. Het is bedoeld als literaire provocatie, maar ik heb voornamelijk medelijden met Holman, omdat ik me dankzij dit boek een beetje kan voorstellen hoe verschrikkelijk het moet zijn om zo’n goede vriend op zo’n manier te verliezen. Daarom krijgt dit boek vier van de maximaal vijf roze kogels.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
November 2009
270 pagina's

Meer boeken? Klik hier!

Bekijk alle logs van Judith