Zo, kerst zit erop. Oud en Nieuw komt eraan, tijd voor mijn eigen jaaroverzicht. Er is erg veel gebeurd het afgelopen jaar, eigenlijk zoveel dat het lijkt alsof het niet eens in één jaar plaats kan vinden, alsof ik het minstens over vijf jaar heb.

Het begon een jaar geleden, twee dagen na Sinterklaas. Mijn ex-echtgenoot en ik besloten uit elkaar te gaan, nu echt. Het ging niet meer en er was voor ons beiden geen uitzicht op verbetering. We hadden er voor ons gevoel echt alles aan gedaan maar het was over. Geen liefde meer alleen irritaties, sleur en vaste patronen waar we tegen aan leunden. Tot dan overheerste de angst voor het over boord gooien van de veiligheid en het uit elkaar rukken van de “veilige” basis voor onze dochter. Slechte redenen om een liefdeloos huwelijk overeind te houden. Het besluit om het huwelijk te beëindigen was voor mijn ex en mij eigenlijk een onafwendbaar moment. Het moeilijkste hiervan was nog het aan onze dochter van, toen nog, zeven vertellen. Haar verdriet op dat moment, huilen, smeken of we het niet nog een keer wilden proberen ging echt door merg en been en ik zal dat moment nooit van mijn leven meer vergeten. Terwijl ik dit typ krijg ik nog steeds een brok in mijn keel en brandende ogen.
Mijn ex heeft toen zijn koffers gepakt en is tijdelijk bij zijn ouders in gaan wonen, terwijl ik op zoek ging naar een nieuwe woonruimte. Het was een bizarre situatie. Lastig ook want door de kredietcrisis was het godsonmogelijk een huis te vinden. Iedereen bleef zitten waar die zat vanwege de economische omstandigheden. Met heel veel geluk vond ik via marktplaats een mooie, betaalbare huurwoning niet te ver van het ouderlijk huis van mijn dochter. In juni zijn we uiteindelijk verhuisd naar ons nieuwe paradijs.

Enfin, nieuwe start, nieuw huis en inmiddels een nieuwe liefde. Ja, dat ging best snel maar het is me overkomen. Een vlam van het voortgezet onderwijs van “vroeger”. Hij zat destijds twee klassen hoger en ik was smoorverliefd op hem. En wat bleek? Hij ook op mij, alleen wisten we dat toen niet van elkaar. We hebben afgesproken en het klikte meteen. Nou ja klikte, smoorverliefd was ik weer, helemaal tot over mijn oren en het was wederzijds. Nog nooit in heel mijn leven ben ik zo zeker geweest ook van het feit dat dit klopte, dat dit mijn prins op het witte paard, de ware, de love of my life was. En is, nog steeds. Elke keer als ik naar hem kijk, tegen hem aan kruip of zelfs maar aan de telefoon heb ben ik verbaasd. Verbaasd omdat ik hem elke keer weer mooi en lief en lekker en woest aantrekkelijk vind, verbaasd om een soort van tweede kans die we hebben gekregen en aangegrepen. Verbaasd over het feit dat ik zo zeker weet dat we bij elkaar horen, dat we zijn voorbestemd voor elkaar.

Uiteraard hadden we beiden al een heel leven achter ons. Hij woonde inmiddels in Haarlem en was werkzaam in de verpleging daar. Vijf jaar geleden had hij nierkanker gehad. Zijn nier was verwijderd en hij had bijna de magische grens van vijf jaar schoon erop zitten. Afgelopen zomer echter bleek tijdens een controle dat er toch uitzaaiingen waren, in zijn longen. Alles stond op zijn kop. Had ik eindelijk, eindelijk de man gevonden waarmee ik oud wil worden, waarbij ik me echt kon voorstellen dat we op onze tachtigste achter een rollator nog even verliefd zijn als nu heeft hij kanker. Een hele nare kanker waarbij de overlevingskansen op de 10% liggen. KUT! 10% is niet veel, dat betekent 1 op de 10 en dat vind ik een zorgwekkende minderheid. Inmiddels zijn we een heleboel ziekenhuisbezoeken verder. De artsen besloten niet te behandelen. Zijn eigen immuunsysteem had de afgelopen jaren de uitzaaiingen klein gehouden en nu met medicijnen beginnen betekende gegarandeerd beroerd worden, ziek worden terwijl hij zich tot nu toe nog steeds uitstekend voelde. Daarbij zou er een risico zijn dat het eigen immuunsysteem bij het inzetten van medicijnen zou afhaken. Dus niets doen. Dat is raar, dat is bizar eigenlijk want bij kanker denk je toch als we er maar op tijd bij zijn kunnen we het klein houden of mogelijk zelfs genezen. Niet dus, niets doen, drie maand wachten, nieuwe scan, nieuwe uitslag. De tumor is niet gegroeid, met andere woorden de situatie is stabiel gebleven. Oké, niets doen is goed, niets doen is geweldig, we gaan gewoon door met niets doen. In april terug voor een nieuwe scan en duimen, duimen, duimen, dat het stabiel is gebleven. Misschien horen we dan toch bij die 10%. Dat blijven we hopen want ja, anders kan je net zo goed meteen stoppen met alles. De eerste maanden na het slechtnieuwsbericht leefden we in een soort van vacuüm. Alsof de rest van de wereld zich afspeelde aan de andere kant van het glas maar nu komen we langzaam uit de roes. We durven weer langer vooruit te denken en maken plannen voor de rest van ons leven. We hebben onze eerste kerst samen gevierd met mijn familie en zijn familie en het was geweldig.
Ik heb een hele leuke, bijzondere schoonfamilie gekregen en ik geniet van elk moment dat we samen zijn, al dan niet met zijn tweeën.

Aankomende week gaan we het jaar afsluiten en beginnen aan een nieuw jaar. We hebben besloten om dat niet groots te gaan doen. Nee, we doen de gordijnen dicht, de deur op slot, de champagne koud. Met zijn tweetjes en ons eigen vuurwerk proosten we op 2009 en 2010. Op geluk, gezondheid, de liefde en het leven. 2010 wordt ons jaar!

Een overzicht van mijn logs vind je hier

Bekijk alle logs van ingrid