Volgens een test van de ANWB op Hyves ben ik een Volkswagen Passat, want ik hou van plannen en de controle bewaren. En ik vind het geen probleem om de BOB te zijn. Maar vooral die controle, dat past wel bij mij.

In wat ik eruit flap ben ik redelijk spontaan. Dat werkt soms tegen me. Goed nadenken over hoe ik iets vervelends dat ik wil zeggen ga ‘inkleden’ doe ik nog niet echt. Maar als het om mijn tijdsindeling gaat, ben ik minder spontaan.

Zo word ik niet zo blij als de trein spontaan niet rijdt. Mijn ochtend was al niet goed begonnen, want het regende. Ik wist dat we nog een nieuwe paraplu hadden, dus die pakte ik mooi even mee. Maar ik kreeg het kreng niet geopend. Dus liep ik gehaast te klootviolen met een veel te grote teringparaplu, een half doorweekte sigaret en zere klauwen. Dus mocht je in onze provinciestad met rotonde-overschot afgelopen vrijdagochtend gevloek hebben gehoord; yes, it was me. Die hoerige teringplu was trouwens een relatiegeschenk van onze rechtsbijstandverzekering, dus die zullen toch wel begrijpen dat ik het takkeding wil inruilen omdat ik op het station aankwam met een natte kop en een nagenoeg droge paraplu?!

Maar daar bleef het niet bij. De NS deden er dus weer een schepje bovenop. Nu weet ik ook waarom ik vorige week mijn lieve schat wazig aankeek toen hij mij met Pim Pam Pet vroeg om een vervoersmiddel met een t, want een trein is geen vervoersmiddel, het is een ding dat stil staat in een weiland.

Oja, en op de terugweg hadden de NS nog wat voor ons in petto. De trein zou namelijk 10 minuten vertraging hebben. Dat is natuurlijk niet heel erg, maar wel als die dan toch op tijd rijdt. Gelukkig vertrouwde ik het al voor geen meter, dus ik rende al als een malle naar de trein. En ik dacht ‘oei’ toen ik de man met wie ik altijd samen reis (en die altijd ontbijtkoek op zijn boterhammen heeft) rustig zag terugsjokken naar de stationshal. Maar ja, ik rende als een malle naar die gele rakker en toen ik net zat vertrok die, gewoon op de normale tijd. En toen zei ik in een stille maar overvolle coupé heel hard ‘huh’.

En toen haalde ik maar weer mijn schouders op. Over een paar uur zou deze dag over zijn en ik mijmerde wat weg over een Volkswagen Passat. Want ik ben een Volkswagen Passat. Mensen die zich wél kunnen neerleggen bij onverwachte problemen zullen vast wel een Opel zijn.

Mijn andere columns vind je hier

Bekijk alle logs van Kirin