Het zachte snikken kwam dichterbij. Af en toe een lange uithaal en ondertussen visualiseerde ik me de enorme snotsliert die steeds omhoog gesnoven werd.
Ik was opzoek naar een klein cadeautje bij de speelgoedwinkel, negeerde het snikken en zocht verder.
Tot ik opeens twee kleine armpjes aan mijn been voelde trekken.

“Mama kwijt” zei het kleine jongetje met zijn rode wangen.
En hij snikte nog een keer.
“Hoe ziet jouw mama eruit?” was mijn impulsieve vraag. En het mannetje antwoordde met “niet”.
Een stiekeme glimlacht op mijn gezicht bij de gedachte dat de mama er niet uitzag. Daarbij wist ik wel bijna zeker dat het meer een antwoord was dat je moest opnemen als ‘weet ik niet’. Dus ging ik met de kleine man op strooptocht. Wij zouden mama vinden.

Ergens hoopte ik dat het snikken nog even door zou gaan zodat de mama in kwestie haar welpje zou herkennen aan het vervelende geluid. Helaas voelde hij zich erg op zijn gemak met mijn hand tussen zijn plakkerige vingertjes en zochten we geruisloos verder.

Af en toe een vreemde blik van een verdwaalde papa in mijn richting. Geen mama op het spoor. Als hij nou in de supermarkt verdwaald zou zijn kon er tenminste nog iemand omroepen. Nou was ik de redder in nood en kon ik op mijn goddelijke vrije dag opzoek gaan naar een wildvreemde mama.

De hele benedenverdieping hadden we gehad, rij voor rij. Af en toe verloor mijn compagnon zijn aandacht terwijl hij langs de wand met lego liep.
“Wat is jouw naam?” vroeg ik aan het jongetje. En daar had hij wel een antwoord op. “Tim” zei hij, met de slijmslierten van het huilen nog om zijn mond. Wat was het eigenlijk ook een vies kindje, nou ik erover nadacht.

Bij de kassa vroeg ik of er misschien een vrouw was geweest die ene Tim kwijt was. Ook dit was niet het geval.
Het leek me sterk, maar misschien was de mama wel gevlucht naar de bovenverdieping.
We liepen de trap op en struinden tussen de rijen games door, nog steeds opzoek naar mama.
Ik ben gek op dieren en baby’s maar om nou een kindje in huis te nemen, dat leek me niet zo’n goed idee.

Eindelijk keek daar dan toch een verstrooide vrouw met een grote bos verwaaide krullen onze kant op.
“Tim, wat doe jij hier nou?” Sprak de vrouw verbaasd. “Ach, jij stond natuurlijk nog steeds beneden, ik was je helemaal vergeten!”
Godzijdank had Tim zijn mama gevonden, maar achteraf leek het me misschien beter als ik Tim aan een willekeurige andere vrouw had meegegeven.
--------------------------------------------------------------------------------------
Voor al mijn columns klik hier.

Bekijk alle logs van Leura