Nieuw is eng. Nieuw is spannend en onzeker. En daarom krijgen wij vaak de kriebels bij nieuwigheden. Ondergetekende ook. Tegelijkertijd voelen we ons er ook door uitgedaagd. Het haalt ons weer even het onze comfort zone en we kunnen terugkijken op een mooie ervaring of verdomd handige aanvulling op ons leven. Mijn motto is dan ook BIJ TWIJFEL, DOEN! In het ergste geval valt het tegen. Jammer dan!

Ik herinner me nog goed mijn eerste vakantie helemaal alleen naar het buitenland. Ik was vijftien en al jaren achtereen vroeg ik foldertjes aan van talenreizen. Prachtig leek me dat. Met een hele groep onbekende leeftijdgenoten op pad, hoe avontuurlijk! Eindelijk was het dan zo ver. Of het nu was om van het gezeur af te zijn, of omdat ze me toen verstandig genoeg vonden, of omdat ze vonden dat mijn Engels wel eens opgekrikt mocht worden, feit was dat ik van mijn ouders twee weken helemaal in mijn uppie naar Engeland mocht. Fantastisch natuurlijk! Totdat het moment aanbrak dat ik op het verzamelpunt door mijn ouders (dat dan weer wel) werd afgezet... Ik wilde niet meer. Bij het zien van al die onbekende jongens en meisje, kreeg ik het Spaans benauwd. Per direct wilde ik terug naar mijn veilige wereldje. Nou, dat ging er dus bij mijn ouders niet een: ik moest zo nodig, dus nu zou ik gaan ook. En dus ging ik... en het werd de meest geweldige vakantie ever... Of nou ja, min of meer, want het jaar daarop ging ik...

En nog altijd gaan mijn afscheiden op Schiphol, treurige parkeerplaatsen of NS-stations gepaard met een hoop drama en theater. Maar ik weet tegenwoordig ook dat ik me een paar uur later weer helemaal vrouw van de wereld voel. Weg twijfel en gewoon doen!

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.

Bekijk alle logs van Floortje